ตอนที่ 1040 ตาถึงมองม้าออก รุดหน้าสู่หุบเขาเหย่หลาง

ต้านไถหมิงอวี่เองก็เปี่ยมไปด้วยความชื่นชม แววตาที่มองหวังโก่วเอ๋อร์เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

เมื่อครู่ที่รับเด็กหนุ่มคนนี้ไว้ ในใจเขามีความสงสารอยู่แปดส่วน รู้สึกว่าชะตากรรมของเด็กคนนี้น่าเวทนานัก คล้ายกับตนเองในวัยเยาว์ คิดว่ารับไว้ก็ไม่เสียหาย อย่างมากก็แค่เพิ่มตะเกียบอีกคู่หนึ่ง แต่ไม่นึกเลยว่ายังไม่ทันจะพ้นอาณาเขตของเผ่าเฮยสุ่ย เจ้าเด็กนี่ก็ยื่นหมอนใบใหญ่ให้เขานอนหนุนเสียแล้ว!

หากไม่มีหวังโก่วเอ๋อร์ ทหารม้ากว่าสามพันนายของพวกเขาคลำทางไปถึงปากหุบเขาเหย่หลางอย่างบุ่มบ่าม ต้องเผชิญหน้ากับศัตรูที่อาศัยกำแพงหินตั้งรับ ไม่ยอมควักทุนเอาระเบิดมืออันล้ำค่าไปถล่มเปิดทาง ก็ต้องให้ทหารม้าลงเดินเท้าเข้าตีหักเอา ซึ่งคงเลี่ยงการสูญเสียพี่น้องไปสองสามคนไม่ได้ ทว่ายามนี้เมื่อล่วงรู้เส้นทางลับนี้ ศึกคราวนี้ก็ง่ายดายราวกับล้วงของในกระเป๋าเสื้อผ้า!

"เจ้าหนูยอดมาก! หากศึกนี้รบได้ตามที่เจ้าว่าจริง ความชอบใหญ่ข้อแรกข้าจะบันทึกให้เจ้า!"

ต้านไถหมิงอวี่ลุกขึ้นยืน สอดแผนที่เดินทัพเข้าอกเสื้อ จากนั้นก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ ชี้ไปยังม้าหน้าตาอัปลักษณ์สองตัวที่อยู่ไม่ไกล ถามด้วยความอยากรู้ว่า "จริงสิโก่วเอ๋อร์ เมื่อครู่ข้าก็อยากจะถามเจ้าแล้ว คอกม้าของเผ่าเฮยสุ่ยมีม้าตั้งหลายพันตัว เมื่อกี้ให้เหล่าเฉินต้อนไปกว่าสี่พันตัว ม้าที่เหลืออีกหลายร้อยตัวล้วนเป็นม้าศึกกำยำชั้นเลิศที่ข้าให้จ้าวหู่คัดออกมาเป็นพิเศษ เก็บไว้ให้พี่น้องผลัดเปลี่ยนกันขี่ ไฉนเจ้าถึงปล่อยม้าตัวสูงใหญ่พวกนั้นทิ้งไป แต่กลับเลือกม้าขี้ริ้วขี้เหร่สองตัวนี้มาแทนเล่า"