ตอนที่ 1039 ข่าวกรองเหนือคาด, ลักไก่ตีกระหนาบ

หวังโก่วเอ๋อร์นั่งยองๆ อยู่ข้างก้อนหินสีเขียว ชะเง้อคอมองไปยังกระดาษสีขาวแผ่นนั้น เด็กหนุ่มผู้ยากลำบากที่ตกเป็นทาสในทุ่งหญ้ามาสิบเอ็ดปีอย่างเขา จะไปรู้หนังสือหรือสัญลักษณ์บนแผนที่ได้อย่างไร มั่วดูอยู่ครู่หนึ่งก็รู้สึกแค่ตาลาย จึงเงยหน้าขึ้นแล้วใช้นิ้ววาดลงบนพื้นทรายข้างๆ แทน

"เรียนท่านแม่ทัพน้อย เรื่องจริงแท้แน่นอนขอรับ!"

หวังโก่วเอ๋อร์วาดเส้นคดเคี้ยวสายหนึ่งลงบนพื้นทราย "ท่านดูสิขอรับ ที่ที่พวกเราอยู่ตอนนี้คือบึงน้ำของเผ่าเฮยสุ่ย หากเดินเลียบร่องแม่น้ำแห้งทางทิศตะวันตกไปสักยี่สิบลี้ ด้านหน้าจะมีสันเขาหินแดงอยู่ทอดหนึ่ง ข้ามสันเขานั้นแล้วเลี้ยวไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนืออีกราวสิบลี้ ก็คือหุบเขาเหย่หลางแล้วขอรับ!"

"ที่นั่นเมื่อก่อนเป็นรังหมาป่า สองฝั่งล้วนเป็นหน้าผาดินสูงชัน มีทางเข้าออกเพียงทางเดียว ด้านในมีตาน้ำผุดที่ไม่เคยแห้งเหือดตลอดทั้งปี ชนเผ่าที่ตั้งค่ายอยู่ที่นั่นชื่อ 'เผ่าฮุยสู่' หัวหน้าเผ่าเป็นคนตาเดียว ชื่อปาเท่อเอ่อร์ เผ่าของพวกเขามันเล็ก รวมแล้วมีคนแค่พันห้าหกร้อยคน ชายฉกรรจ์ที่ขี่ม้ากวัดแกว่งดาบโค้งได้ คำนวณดูให้เต็มที่ก็แค่สี่ห้าร้อยคนเท่านั้นขอรับ!"

โฮ่วตัวผอมฟังอยู่ข้างๆ พลางล้วงเอาสมุดเล่มที่หวังจิ้นมอบให้จากอกเสื้อขึ้นมาเปิดดู แล้วพยักหน้า "ท่านหัวหน้ารอง ในสมุดมีเผ่าฮุยสู่นี้อยู่จริงๆ เป็นชนเผ่าเล็กๆ ที่พึ่งพาอาศัยอยู่ใต้ร่มเงาของเผ่าเฮยสุ่ย ยามปกติจะคอยช่วยเผ่าเฮยสุ่ยเลี้ยงม้าและลาดตระเวนระวังภัยอยู่ทางทิศตะวันตก ทว่า..."