บทที่ 117 แผนซ้อนแผน

ถานไถหมิงเลี่ยตะโกนคำว่า “ดี” ติดต่อกันสามครั้ง เสียงดังจนทรวงอกสั่นสะเทือน กึกก้องราวกับระฆังยักษ์

ลูกหน้าไม้ดอกนั้นที่ถูกเขาใช้แรงดึงออกมาได้ หัวลูกศรสะท้อนแสงอาทิตย์เป็นประกายโลหะที่เย็นเยียบ ราวกับว่ามันไม่ใช่อาวุธชิ้นหนึ่ง แต่เป็นกุญแจดอกหนึ่งที่ใช้เปิดประตูแห่งการล้างแค้น

เหล่าชายฉกรรจ์ทั่วทั้งสนามฝึกซ้อม ต่างก็รู้สึกตัวกลับมาจากอาการแข็งค้างเป็นหินในตอนแรก ความเงียบสงัดถูกจุดไฟขึ้นอย่างสมบูรณ์ ฝูงชนระเบิดเสียงโห่ร้องยินดีดังสนั่นหวั่นไหวราวกับคลื่นยักษ์ บนใบหน้าของทุกคนล้วนประดับไปด้วยความตื่นเต้นอย่างบ้าคลั่ง สายตาที่พวกเขามองหน้าไม้กลเทวะทั้งสิบคันนั้น ไม่ใช่การมองวัตถุไร้ชีวิตอีกต่อไป แต่เป็นสายตาของฝูงหมาป่าที่หิวโหยได้เห็นลูกแกะที่อ้วนพีที่สุด

คนเหล่านี้ล้วนเป็นชายฉกรรจ์ที่เลียเลือดจากคมดาบ ไม่น้อยในจำนวนนั้นคือลูกน้องเก่าของตระกูลถานไถ เป็นทหารกล้าที่รอดชีวิตมาจากสนามรบนับร้อยครั้ง พวกเขารู้ดีกว่าใครว่า การที่สามารถเจาะทะลุโล่หอคอยหนักได้ในระยะร้อยก้าวด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียวนั้น มันหมายความว่าอะไร มันหมายความว่า กฎแห่งความเป็นความตายในสนามรบ ได้ถูกเขียนขึ้นใหม่แล้ว

“เมื่อมีของสิ่งนี้ ต่อให้ต้องปะทะกับกองทหารม้าของราชสำนัก พวกเราก็พอจะงัดข้อกับพวกมันได้บ้าง!” เสียงของถานไถหมิงอวี่ตื่นเต้นจนเปลี่ยนคีย์ เขาแย่งก้าวขึ้นไปข้างหน้า ลูบคลำตัวหน้าไม้อันเย็นเยียบของหน้าไม้กลเทวะคันหนึ่งอย่างไม่ยอมปล่อยมือ สัมผัสถึงพื้นผิวที่ถึงแก่ชีวิตซึ่งเกิดจากการผสมผสานระหว่างโลหะและไม้เนื้อเหนียว แทบอยากจะกอดมันนอนเสียเดี๋ยวนี้เลย