บทที่ 116 คมดาบเริ่มเผยประกาย

จ้าวเหิงค่อยๆ ปิดประตูลงอย่างแผ่วเบา กั้นเสียงร้องไห้ที่อัดอั้นมาเนิ่นนานนั้นไว้ และก็กั้นความอบอุ่นที่เขาเฝ้าปรารถนามานานแสนนานแต่กลับไม่กล้าเข้าใกล้ด้วยความหวาดกลัว* ไว้ด้วยเช่นกัน

ร่างสูงใหญ่ของเขาพิงอยู่บนกำแพงดินที่ด่างดวง เงยหน้าขึ้น มองดูแสงสว่างสองสามสายที่ลอดผ่านชายคาลงมา ความแดงก่ำในดวงตายังคงไม่จางหายไปเป็นเวลานาน

ถานไถหมิงอวี่ยืนอยู่ด้านหลังเขาห่างออกไปไม่กี่ก้าว มองดูแผ่นหลังที่กว้างขวางแต่กลับดูโดดเดี่ยวอ้างว้างอยู่หลายส่วนของพี่เขย ในใจรู้สึกหลากหลายปนเป เขาอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับรู้สึกว่าคำพูดใดๆ ในเวลานี้ล้วนดูซีดเซียวไร้พลัง

เสียงร้องไห้ในลานบ้านค่อยๆ สงบลง กลายเป็นเสียงกระซิบกระซาบที่แผ่วเบาและเจือสะอื้นของแม่ลูกทั้งสาม “ไปกันเถอะ” จ้าวเหิงก้าวเท้าออกไปก่อน น้ำเสียงกลับคืนสู่ความราบเรียบ “ปล่อยให้พวกเขาสามแม่ลูกคุยกันดีๆ พวกเราไปดูคันธนูหน้าไม้กัน”

พอเอ่ยถึงธุระสำคัญ จิตใจของถานไถหมิงอวี่ก็พลันกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที สีหน้าตื่นเต้นปรากฏขึ้นบนใบหน้าอีกครั้ง เขารีบก้าวเท้าตามจ้าวเหิงไปติดๆ เสียงดังขึ้นอีกหลายส่วน “พี่เขย ข้าจะบอกท่านให้ จางแขนเหล็กพาพวกช่างฝีมือกลุ่มนั้น ช่วงหนึ่งเดือนมานี้แทบจะบ้าคลั่งกันไปแล้ว แต่ละคนตาแดงก่ำ นอกจากกินข้าวนอนหลับแล้ว งานในมือไม่เคยหยุดเลย! พี่ใหญ่บอกว่า สายตาที่เจ้าพวกนั้นมองแบบแปลน ยังดูสนิทสนมรักใคร่ยิ่งกว่ามองเมียตัวเองเสียอีก!”