บทที่ 115 ท่านแม่ ข้าคิดถึงท่านเหลือเกิน

หลังเขาของค่ายชิงเฟิง แตกต่างจากความอึกทึกและกลิ่นอายโจรป่าที่เขาด้านหน้าอย่างสิ้นเชิง กลับเป็นสถานที่ที่เงียบสงบอย่างหาได้ยากยิ่ง ถานไถหมิงอวี่เดินนำทาง เท้าเหยียบย่ำลงบนใบไม้ร่วงที่ทับถมกันหนา เกิดเสียงดังกรอบแกรบ ความตื่นเต้นบนใบหน้าของเขายังไม่จางหาย ตลอดทางเขาคอยหยอกล้อเถี่ยตั้น แต่จิตใจของเถี่ยตั้นเห็นได้ชัดว่าไม่ได้อยู่ที่นี่ เขาเพียงแค่กำมือของจ้าวเหิงไว้แน่น ชะเง้อมองไปข้างหน้าไม่หยุด

เมื่อเดินผ่านป่าไผ่ผืนหนึ่ง ลานบ้านที่เงียบสงบซึ่งถูกล้อมรอบด้วยกำแพงหินก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า ประตูแง้มอยู่ พอจะได้ยินเสียงเด็กผู้หญิงหัดพูดอ้อแอ้ และเสียงกระซิบที่อ่อนโยนของผู้หญิงคนหนึ่งดังออกมาจากข้างใน

ถานไถหมิงอวี่หยุดฝีเท้า หันกลับมาขยิบตาให้จ้าวเหิง กดเสียงต่ำ “พี่สาวข้าอยู่ข้างใน ข้าไม่เข้าไปแล้วนะ จะได้ไม่เกะกะสายตา” จ้าวเหิงพยักหน้าให้เขา จากนั้นก็นั่งยองๆ ลง ให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับลูกชาย “ผินผินอยู่ข้างในนั่นแหละ เข้าไปสิ” เสียงของเขาทุ้มต่ำ ทุกถ้อยคำราวกับมีน้ำหนักพันชั่ง

ร่างกายของเถี่ยตั้นเกร็งแน่นในทันที ในดวงตากลมโตสีดำขลับคู่นั้น ระเบิดประกายแสงสว่างไสวอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนออกมา เขาปล่อยมือจากจ้าวเหิง โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย “ผินผิน!” เขาออกวิ่งสุดฝีเท้า พลางวิ่ง พลางตะโกนสุดเสียง “ผินผิน! พี่ชายมาหาแล้ว!”

ร่างเล็กๆ พุ่งตรงไปยังประตูบานนั้น ผลักประตูเปิดออกด้วยแรงที่เกือบจะป่าเถื่อน “เอี๊ยด—” ประตูเปิดออก แสงแดดในลานบ้านแยงตาเล็กน้อย