บทที่ 114 นี่ก็กล้าปล้นรึ

เถี่ยตั้นเคยเห็นสถานการณ์เช่นนี้ที่ไหนกัน ตกใจจนใบหน้าเล็กๆ ซีดไร้สีเลือดในทันที พุ่งเข้าสู่อ้อมอกของจ้าวเหิง ร่างเล็กๆ สั่นเทาราวกับใบไม้ร่วงในสายลมฤดูใบไม้ร่วง

จ้าวเหิงตบหลังลูกชายเบาๆ ปลอบโยนเขา แต่แววตากลับเย็นเยียบลงอย่างฉับพลัน เขาไม่แม้แต่จะมองลูกสมุนที่กำลังส่งเสียงโหวกเหวกโวยวายเหล่านั้น สายตาพุ่งตรงข้ามฝูงชน ไปหยุดอยู่ที่ตัวหัวหน้าตาตี่สามเหลี่ยมผู้นั้น

บนคานเกวียน เฉินซานหยวนและโซ่วโหวก็ยังคงนั่งตัวตรง เพียงแต่ท่าทีเกียจคร้านนั้นได้หายไปอย่างไร้ร่องรอยในชั่วพริบตา

“ข้าก็นึกว่าใคร ที่แท้ก็เป็นหลิวเอ้อหมาจึแห่งเนินหินเหลืองนี่เอง” เฉินซานหยวนเอ่ยเสียงเข้ม เสียงไม่ดัง แต่กลับชัดเจนในหูของทุกคน

เจ้าตาตี่สามเหลี่ยม หลิวเอ้อหมาจึ กำลังจะพูดจาข่มขวัญอีกสองสามประโยค พอได้ยินดังนั้นก็ชะงักไป เขาหรี่ตาลง อาศัยแสงสว่างที่ลอดผ่านแมกไม้ลงมา พิจารณาเฉินซานหยวนอย่างละเอียด แล้วกวาดตามองโซ่วโหวที่เงียบขรึมอยู่ข้างๆ ความหยิ่งผยองบนใบหน้าก็ลดฮวบลงอย่างเห็นได้ชัดด้วยตาเปล่า