บทที่ 113 อาวุธสังหารสำเร็จแล้ว

ลานเผาถ่านที่หมู่บ้านตระกูลจ้าวสร้างเสร็จอย่างรวดเร็ว การเผาถ่านไม้ไผ่เดิมทีก็ไม่ใช่งานที่ต้องใช้เทคนิคชั้นสูงอะไร จ้าวเต๋อฉวนคัดเลือกชายชราสองสามคนที่เคยมีประสบการณ์เผาถ่านไม้ในสมัยหนุ่มๆ มาเป็นหัวหน้างาน คอยดูแลควบคุมไฟและจดบันทึกจำนวนถ่านที่ได้ในแต่ละวัน ทุกอย่างดำเนินไปอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

เมื่อเห็นถ่านไม้ไผ่สีดำขลับมันวาวที่เปราะบางชุดแรกถูกทุบแตกและบรรจุลงกระสอบ จ้าวเหิงก็ไม่ได้รั้งอยู่ที่หมู่บ้านนานนัก ขั้นตอนต่อจากนี้ จำเป็นต้องอยู่ในสายตาของเขา ที่ร้านในเมืองชิงหยางคับแคบเกินไป คนพลุกพล่านสายตาเยอะแยะ ส่วนร้านที่อำเภอชิงเหอก็โดดเด่นสะดุดตาเกินไป คิดไปคิดมา สถานที่ที่เหมาะสมที่สุด กลับเป็นหลังเขาของค่ายชิงเฟิงที่คนนอกยากจะย่างกรายเข้าไปถึง ที่นั่นทั้งลับตาคน และยังมีกำลังคนที่ภักดีและไว้ใจได้อย่างเด็ดขาด

หลังจากมอบหมายเรื่องในหมู่บ้านให้จ้าวเต๋อฉวนดูแลทั้งหมดแล้ว จ้าวเหิงก็กลับมาที่เมืองชิงหยาง ในตอนกลางวัน เขาอยู่ที่ร้านเนื้อพะโล้ สอนเทคนิคการตุ๋นพะโล้ใหม่ๆ ให้หวังจั๋ว ในยามดึกสงัด เขาก็ขลุกอยู่ในห้องที่ลานหลังบ้าน วาดแบบแปลนลงบนกระดาษครั้งแล้วครั้งเล่า จำลองขั้นตอนการผลิตน้ำตาลในลำดับต่อไปทุกขั้นตอน ครุ่นคิดว่าจะเปลี่ยนความรู้ทางเคมีในสมองของตนเอง ให้กลายเป็นอุปกรณ์และกระบวนการผลิตที่ดั้งเดิมและเรียบง่ายที่สุดในยุคสมัยนี้ได้อย่างไร

นี่มันยากกว่าการสร้างหน้าไม้มากนัก หน้าไม้มีแบบแปลน มีโครงสร้างและวัสดุที่ชัดเจน แต่การผลิตน้ำตาล โดยเฉพาะในสถานการณ์ที่ไม่มีเครื่องมือสำเร็จรูปใดๆ ต้องสร้างกระบวนการขึ้นมาใหม่ตั้งแต่ศูนย์ ทุกย่างก้าวล้วนเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน

หนึ่งเดือนผ่านไปในชั่วพริบตา อากาศเย็นลงทุกวัน ใบของต้นอู๋ถงริมถนนเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเหลืองและร่วงหล่น กลิ่นอายของฤดูใบไม้ร่วงเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ ในวันนี้ โซ่วโหวกระหืดกระหอบรีบเร่งมาจากอำเภอชิงเหอ พอเข้าประตูมาก็ดื่มชาเย็นเข้าไปชามใหญ่ จากนั้นจึงขยับเข้ามาใกล้หูของจ้าวเหิง เขาพูดออกมาเพียงสี่คำ “อาวุธสังหารสำเร็จแล้ว”