บทที่ 112 ความสั่นสะเทือนของเงินสิบอีแปะ

จ้าวเต๋อฉวนยืดหลังตรง เขารู้สึกว่าชั่วชีวิตนี้ ไม่เคยได้เชิดหน้าชูตาอย่างภาคภูมิเท่ากับตอนนี้มาก่อน เขามองดูใบหน้าที่เต็มไปด้วยความปรารถนาทีละใบๆ แล้วพูดเน้นทีละคำว่า “งานง่ายมาก ก็แค่เผาถ่านไม้ไผ่ แล้วทุบถ่านให้แตก! ส่วนค่าแรง...”

เขาจงใจหยุดไปครู่หนึ่ง เพลิดเพลินไปกับสายตาที่กลั้นหายใจรอคอยของทุกคน จากนั้นจึงแผดเสียงดังขึ้น ใช้แรงทั้งหมดที่มีตะโกนออกมา

“คนที่มาทำงาน คนละสิบเหรียญทองแดงต่อวัน!”

เงียบสงัด ทั้งในและนอกลานบ้าน เงียบสงัดราวกับป่าช้า

ทุกคนต่างเบิกตากว้าง ราวกับถูกสายฟ้าฟาด ตกตะลึงอยู่กับที่ วินาทีต่อมา ไม่รู้ว่าใครเป็นคนได้สติก่อน ส่งเสียงกรีดร้องอย่างไม่อยากจะเชื่อออกมา