บทที่ 111 รากฐาน

เกวียนวัวเคลื่อนเข้าสู่ปากทางหมู่บ้านตระกูลจ้าว ล้อไม้บดไปบนถนนดินเหลืองที่คุ้นเคย เกิดเสียงดัง "กุรุ กุรุ" หมู่บ้านแห่งนี้กลับมีชีวิตชีวาแตกต่างจากความเงียบเหงาราวกับความตายบนถนนหลวง ริมทางมีสตรีชาวบ้านนั่งเย็บปะเสื้อผ้าอยู่ แม้เสื้อผ้าจะเต็มไปด้วยรอยปะซ้อนรอยปะ แต่สีหน้าของพวกนางกลับยังคงสงบนิ่ง เด็กโตครึ่งๆ กลางๆ สองสามคนกำลังวิ่งไล่จับแม่ไก่แก่ตัวหนึ่ง บนใบหน้าที่ผอมแห้งมีรอยยิ้มหยอกล้อ ไม่ใช่ความด้านชาเหมือนตอนที่จ้าวเหิงกลับมาครั้งก่อนอีกแล้ว

เขาไม่ได้หยุดอยู่บนถนนในหมู่บ้าน บังคับเกวียนวัวตรงไปยังบ้านของผู้ใหญ่บ้านจ้าวเต๋อฉวนทันที ประตูบ้านของจ้าวเต๋อฉวนแง้มอยู่ คนยังไปไม่ถึง ก็ได้ยินเสียงด่าทอที่เต็มไปด้วยพลังของจ้าวเต๋อฉวนดังออกมาจากข้างใน “...ทีละคนๆ ตาจ้องแต่ข้าวในชาม! ได้กินอิ่มท้องไม่กี่วัน กระดูกก็อ่อนปวกเปียกกันหมดแล้วรึ เงินที่จ้าวเหิงให้มามีไว้ให้พวกเรารักษาชีวิต ไม่ใช่ให้พวกเจ้ากินแล้วนอน นอนแล้วกิน! วันๆ เอาแต่เคี้ยวลิ้น (นินทา) บอกว่าเขาไปแล้วก็คงไม่กลับมาแล้ว ฮึ หากข้าได้ยินใครนินทาลับหลังอีก คอยดูไม้เท้าในมือข้าว่าจะยอมหรือไม่!”

จ้าวเหิงฟังแล้ว มุมปากก็กระตุกเล็กน้อย ผลักประตูเดินเข้าไป “ผู้ใหญ่บ้าน อารมณ์ร้อนจังเลยนะขอรับ”

ในลานบ้าน จ้าวเต๋อฉวนกำลังยันไม้เท้า อบรมสั่งสอนชายฉกรรจ์สองสามคนที่ก้มหน้าอย่างห่อเหี่ยว พอเห็นจ้าวเหิงเดินเข้ามา ความโกรธบนใบหน้าของเขาก็หายไปในทันที ถูกแทนที่ด้วยสีหน้าที่ทั้งตกใจทั้งดีใจและทำอะไรไม่ถูกอยู่บ้าง “จ้าวเหิง! เจ้า... เจ้าหนู เจ้ากลับมาได้อย่างไร” เขารีบเดินออกมาต้อนรับ แล้วหันไปถลึงตาใส่ชายฉกรรจ์เหล่านั้น “ยังจะยืนทื่อเป็นเทพทวารบาลอยู่อีกรึ! ไปๆๆ กลับไปคิดดูว่าจะทำงานอย่างไรกันดีกว่า!”

คนเหล่านั้นราวกับได้รับอภัยโทษครั้งใหญ่ เค้นรอยยิ้มประจบประแจงส่งให้จ้าวเหิง แล้ววิ่งหนีไปอย่างหางจุกตูด “ให้เจ้าเห็นเรื่องน่าขันแล้ว” จ้าวเต๋อฉวนถูมือ เชิญจ้าวเหิงเข้าไปในบ้าน “ล้วนเป็นพวกไม่เคยเห็นโลก หิวจนกลัว และก็ตกใจจนกลัวไปหมดแล้ว”