บทที่ 110 มารดาผู้เปี่ยมเมตตาและสามี

ค่ายชิงเฟิง ในลานบ้านที่เงียบสงบอีกฟากหนึ่ง เปลวไฟตะเกียงน้ำมันเต้นระริก ทอดเงาของถานไถหมิงเยว่ลงบนผนัง นางกำลังก้มหน้า เย็บเสื้อนวมตัวเล็กๆ ให้ลูกสาวผินผิน ฝีเข็มละเอียดลออ ไม่มีความผิดพลาดแม้แต่น้อย

ที่มุมโต๊ะ จดหมายที่เสิ่นฟู่กุ้ยนำมาส่งนั้นวางอยู่อย่างเงียบๆ กระดาษจดหมายเริ่มจะยับยู่ยี่แล้ว ตัวอักษรบนนั้นมีไม่มาก แต่นางกลับหยิบขึ้นมาอ่านซ้ำไปซ้ำมาหลายสิบรอบ

“ดูแลผินผินให้ดี อีกไม่กี่วันข้าจะพาเถี่ยตั้นขึ้นเขาไปเยี่ยมพวกเจ้า”

เขาจะขึ้นเขา แถมยังพาเถี่ยตั้นมาด้วย ความคิดนี้ ราวกับก้อนหินที่ถูกโยนลงกลางใจ ทำให้ทะเลสาบในใจของถานไถหมิงเยว่ไม่อาจสงบลงได้อีกต่อไป หลังจากความหวานชื่นที่บอกไม่ถูก ก็ตามมาด้วยความสับสนกังวลที่ลึกซึ้งยิ่งกว่า

หลายวันนี้ เสียงโห่ร้องกึกก้องในค่าย กลิ่นเนื้อหอมๆ ที่ลอยออกมาจากโรงครัวทั้งวันทั้งคืน และเสียงตีเหล็ก “ติง ติง ตัง ตัง” ที่ดังไม่ขาดสายจากโรงตีเหล็กในยามดึกสงัด... ทุกสิ่งทุกอย่างราวกับกำลังประกาศว่า เสือร้ายที่หลับใหลมาเนิ่นนานอย่างค่ายชิงเฟิง กำลังถูกปลุกให้ตื่นขึ้น และคนที่ปลุกมัน ก็คือสามีของนาง จ้าวเหิง