บทที่ 109 กองทัพที่แข็งแกร่ง ม้าศึกที่สมบูรณ์

ดวงจันทร์ลอยเด่นอยู่กลางท้องฟ้า บนเขาหลังค่ายชิงเฟิง ก็พลันดังไปด้วยเสียงโห่ร้องยินดีที่มิอาจกดข่มไว้ได้ เมื่อรถเกวียนขนาดใหญ่สิบกว่าคันที่บรรทุกเสบียงอาหารมาเต็มลำ ปรากฏขึ้นที่ปากทางเข้าเส้นทางลับสู่ค่าย ภายใต้การคุ้มกันของทหารชั้นยอดหลายร้อยนาย ค่ายชิงเฟิงทั้งค่ายก็เดือดพล่านขึ้นมาทันที

คบเพลิงถูกจุดขึ้นทีละดวงๆ ส่องสว่างไปทั่วทั้งหุบเขาจนราวกับกลางวัน “เสบียง! เป็นเสบียงอาหาร!”

“สวรรค์ ข้าวสารกับแป้งหมี่มากมายขนาดนี้!”

“ยังมีเนื้อด้วย! ข้าได้กลิ่นเนื้อ!”

ชายฉกรรจ์ที่ในยามปกติต้องทนเคี้ยวแป้งดำแข็งๆ ที่บาดคอ และดื่มน้ำแกงใสๆ จืดชืด บัดนี้ดวงตาต่างก็เปล่งประกาย ราวกับฝูงหมาป่าที่อดอยากมาครึ่งเดือน จ้องเขม็งไปที่กระสอบป่านเหล่านั้น ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงไม่หยุด พวกเขาไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง จนกระทั่งถานไถหมิงอวี่กระโดดขึ้นไปบนรถเกวียนคันหนึ่ง ใช้มีดกรีดกระสอบใบหนึ่ง ปล่อยให้เมล็ดข้าวสีขาวราวหิมะไหลทะลักลงมาราวกับน้ำตก ฝูงชนถึงได้ระเบิดเสียงคำรามกึกก้องสะเทือนฟ้าดินออกมา