บทที่ 108 กลับมาอย่างเต็มลำ

ค่ำคืนมืดมิดดั่งสีหมึก วัดร้างที่ห่างจากตัวเมืองไปทางตะวันออกสามสิบลี้ ซากปรักหักพังส่งเสียง “วู้ๆ” ร้องคร่ำครวญอยู่ในสายลม ราวกับกำลังบอกเล่าความโดดเดี่ยวอ้างว้างที่ไร้ผู้คนมาเยือนเนิ่นนาน นกฮูกราตรีสองสามตัวส่งเสียงร้องประหลาดอยู่ในป่าไกลๆ ยิ่งเพิ่มบรรยากาศที่น่าขนลุกเข้าไปอีก

ทันใดนั้น เสียงกีบม้าที่ละเอียดถี่รัวก็ดังใกล้เข้ามาจากไกลๆ ทำลายความเงียบสงัดนี้ลง เงาดำหลายสิบสายปรากฏขึ้นอย่างเงียบเชียบที่ลานว่างหน้าวัดร้าง ท่าทางพร้อมเพรียง ร่อนลงพื้นไร้เสียง แสดงให้เห็นถึงสมรรถภาพทางทหารที่สูงส่งอย่างยิ่ง

ผู้นำมีรูปร่างสูงใหญ่กำยำ ก็คือถานไถหมิงเลี่ยที่ลงเขามาเพื่อรับเสบียงด้วยตนเองนั่นเอง เขาพลิกตัวลงจากหลังม้า สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบๆ มือวางทาบอยู่บนด้ามดาบที่เอวแล้ว

“พี่ใหญ่ ไม่มีอะไรเลย” ถานไถหมิงอวี่จูงม้า ขยับเข้ามาใกล้ กดเสียงต่ำ ใบหน้าเจือไปด้วยความหงุดหงิดร้อนรน “เจ้าฟู่กุ้ยมันฟังผิดหรือเปล่า” ถานไถหมิงเลี่ยไม่พูดอะไร เพียงแค่เอียงหูฟังความเคลื่อนไหวในสายลม เขาเชื่อจ้าวเหิง และยิ่งเชื่อเสิ่นฟู่กุ้ยที่เขาเป็นคนฝึกมากับมือ นั่นเป็นชายซื่อๆ แต่ไม่มีทางทำงานพลาดเด็ดขาด

ในขณะนั้นเอง ในเงามืดของวัดร้าง ร่างผอมเล็กสายหนึ่งก็แวบออกมา แล้วเลียนเสียงนกร้องได้อย่างเหมือนจริงอย่างที่สุดมาทางพวกเขา คือโซ่วโหว ถานไถหมิงเลี่ยในใจผ่อนคลายลง ตอบกลับด้วยวิธีการเดียวกันทันที