บทที่ 107 มีเสบียงแล้ว

จ้าวเหิงไม่ได้ถามว่าพวกเขาจะทำอย่างไร และก็ไม่ได้สอนพวกเขาสักครึ่งประโยค เพียงแค่มอบเป้าหมายและเงินให้ไปอยู่ในมือของพวกเขา การฝากฝังที่ไม่ถามถึงกระบวนการ แต่ดูเพียงผลลัพธ์เช่นนี้ สามารถจุดไฟในสายเลือดของลูกผู้ชายได้ดียิ่งกว่าคำพูดปลุกใจที่สวยหรูใดๆ

“เถ้าแก่!” เฉินซานหยวนยืดอกขึ้น บนใบหน้าปรากฏความดุดัน “ท่านคอยดูผลงานได้เลย! ต่อให้ต้องขุดดินอำเภอชิงเหอนี้ลงไปสามฉื่อ พวกเราพี่น้องก็รับรองว่าจะรวบรวมเสบียงอาหารมาให้ท่านจนครบ และจะไม่ให้ใครจับผิดได้แม้แต่น้อย!”

“อืม” จ้าวเหิงพยักหน้า หันไปมองเสิ่นฟู่กุ้ยที่อยู่ข้างๆ “ฟู่กุ้ย ภารกิจของเจ้าไม่ซับซ้อน ตอนนี้รีบออกจากเมืองกลับไปที่ค่าย บอกหัวหน้าใหญ่ว่า อีกสามวันหลังจากนี้ ให้ส่งคนมารับเสบียงอาหารที่จุดนัดพบในเวลากลางคืน ส่วนตำแหน่งที่ตั้ง เจ้าไปปรึกษากับพวกซานหยวนเอาเอง”

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วเสริมอีกประโยค “ถือโอกาสนี้ ฝากจดหมายฉบับหนึ่งไปให้หมิงเยว่ด้วย”

“ขอรับ เถ้าแก่!” เสิ่นฟู่กุ้ยตอบรับอย่างซื่อๆ หันหลังเดินจากไป ไม่มีความอืดอาดแม้แต่น้อย มองดูแผ่นหลังที่กระฉับกระเฉงว่องไวของคนทั้งสาม ในแววตาของจ้าวเหิงก็ฉายแววพึงพอใจออกมาแวบหนึ่ง มีเงิน มีคน กระดานหมากของเขา ในที่สุดก็สามารถเริ่มเดินหมากได้แล้ว