บทที่ 106 คำมั่นสัญญามีค่าดั่งทองพันชั่ง

สายตาของเขา กวาดผ่านหมัดที่กำแน่นอย่างเงียบเชียบของจ้าวเหิงราวกับไม่ตั้งใจ รอยยิ้มที่มุมปากยิ่งลึกล้ำขึ้น

“พี่จ้าวไม่ต้องตกใจถึงเพียงนี้” เสิ่นจือเวยวางถ้วยชาลง น้ำเสียงราบเรียบราวกับสายลม แต่กลับแฝงไว้ด้วยความมั่นใจอันทรงพลังที่มิอาจโต้แย้งได้ “ห้าหมื่นตำลึงนี้ ก็นับว่าเป็นอำนาจสูงสุดที่ข้าสามารถใช้ได้ในสาขาของสี่ไห่ทงในอำเภอชิงเหอแห่งนี้แล้ว”

ห้าหมื่นตำลึงนี้ เป็นทั้งการลงทุน และก็เป็นการ "ตัดขาด" ที่เด็ดขาดอย่างที่สุดเช่นกัน เขาใช้เงินก้อนนี้ ซื้อขาดข้อเรียกร้องทั้งหมดที่จ้าวเหิงอาจจะเสนอมาในอนาคต ไม่ว่าจะเป็นเรื่อง “กำลังคน” หรือ “การคุ้มครอง”

ตั้งแต่นี้ต่อไป จ้าวเหิงจะไม่สามารถใช้ข้ออ้างว่า “ไม่มีเงิน” ได้อีก ปัญหาทั้งหมดที่อยู่บนโต๊ะ เขาจำเป็นต้องใช้เงินของตนเองไปแก้ไข ปัญหาที่เงินสามารถแก้ไขได้ ย่อมไม่ใช่ปัญหา แต่ปัญหาที่เงินแก้ไขไม่ได้... นั่นต่างหากคือความเสี่ยงที่แท้จริง คือสิ่งที่เสิ่นจือเวยพยายามจะสลัดทิ้งไปอย่างสุดกำลัง

ช่างร้ายกาจนัก เสิ่นจือเวย! เงินห้าหมื่นตำลึงที่เขามอบให้ เป็นทั้ง “ความจริงใจ” ที่ส่งถ่านกลางหิมะ และก็เป็น “วัคซีน” ที่ป้องกันความเสี่ยงทั้งหมดไว้ภายนอก