บทที่ 105 ความยุติธรรมอันเย็นชา

ในที่สุดเขาก็แน่ใจแล้วว่า ชายผู้นี้ที่อยู่ตรงหน้า มิใช่ “ชาวป่าชาวเขา” อย่างที่เขาจินตนาการไว้ในตอนแรกโดยสิ้นเชิง วิสัยทัศน์ของเขา ขอบเขตความคิดของเขา กว้างไกลเกินกว่าคนส่วนใหญ่ที่ตนเองเคยพบพานมาอย่างมาก ความสงบนิ่งที่ราวกับติดตัวมาแต่กำเนิดนั้น ไม่ใช่เพราะความโง่เขลา แต่เป็นเพราะเขามองเห็นได้ลึกซึ้งกว่า ทะลุปรุโปร่งกว่าตนเอง

“ดังนั้น” เสิ่นจือเวยืดตัวตรง เขาไม่คิดจะอ้อมค้อมอีกต่อไป แต่กลับแบไพ่ตายใบสุดท้ายของตนเองออกมา และยังเป็นหัวใจสำคัญที่เขามาเพื่อพูดคุยในค่ำคืนนี้อย่างแท้จริง “พี่จ้าว ข้าเป็นเพียงแค่พ่อค้าคนหนึ่งเท่านั้น”

เขาจงใจเน้นเสียงหนักที่คำว่า “พ่อค้า” สองคำนี้

“ธุรกิจของสี่ไห่ทงที่แผ่ขยายไปทั่วใต้หล้าของข้า เมื่อว่าถึงที่สุดแล้ว ก็เพียงเพื่อคำว่า ‘ผลประโยชน์’ คำเดียวเท่านั้น ธุรกิจน้ำตาลเกล็ดน้ำค้างนี้ ผลประโยชน์ของมันใหญ่ยิ่งกว่าฟ้า ตระกูลเสิ่นของข้าไม่มีเหตุผลที่จะไม่ทำ”

“ไม่ว่าจะเป็นสือมี่ที่จำเป็นต่อการผลิตน้ำตาลเกล็ดน้ำค้าง หรือว่าอ้อยจำนวนมหาศาลที่อาจจะต้องใช้ในอนาคต ไม่ว่าจะอยู่ที่มุมไหนของราชวงศ์ต้าอวี๋ สี่ไห่ทงของข้าก็มีหนทางจัดหามาให้ท่านได้ เช่นเดียวกัน น้ำตาลเกล็ดน้ำค้างที่ท่านทำออกมา ไม่ว่าจะมากเท่าใด สี่ไห่ทงของข้าก็มีช่องทาง นำมันไปขายจนสุดหล้าฟ้าเขียว เปลี่ยนมันให้เป็นทองคำและเงินตราที่แท้จริง”