บทที่ 104 อัครเสนาบดีชั่ว เว่ยอู๋หยา

ในลานบ้านเงียบสงัดจนน่ากลัว มีเพียงหยดน้ำที่หยดจากตะไคร่น้ำข้างบ่อ กระทบลงบนแผ่นหิน เกิดเสียงสะท้อนใสกังวาน

เสิ่นจือเวยมองจ้าวเหิง ในใจพลันเกิดความรู้สึกสับสนขึ้นมาเป็นครั้งแรก คำถามที่เขายื่นออกไป คือคำถามใหญ่ที่เกี่ยวกับใต้หล้า ถามถึงไม่ใช่เรื่องธุรกิจ แต่เป็นชะตากรรมของราชวงศ์ต้าอวี๋ เป็นเส้นทางชีวิตในอนาคตของคนเช่นพวกเขาที่อยู่ท่ามกลางยุคสมัยนี้ คำถามระดับนี้ ต่อให้เป็นเหล่าปัญญาชนชื่อดังในเมืองหลวงที่อ่านตำรามาอย่างดีและทนงตนว่าห่วงใยใต้หล้า เมื่อได้ฟังก็ยังต้องขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่

แต่จ้าวเหิงที่อยู่ตรงหน้า กลับเพียงแค่เงียบงัน บนใบหน้าที่ถูกลมฝนกัดกร่อนจนปรากฏร่องรอยความแน่วแน่ขึ้นมาหลายส่วนนั้น มองไม่ออกถึงความผันผวนใดๆ ราวกับว่าเมื่อครู่ตนเองเพียงแค่ถามไถ่เรื่อง "วันนี้อากาศเป็นอย่างไรบ้าง" ซึ่งเป็นเรื่องสัพเพเหระที่ไม่สลักสำคัญอะไร

ถึงที่สุด... ก็ยังคงเป็นชาวป่าชาวเขาอยู่วันยังค่ำงั้นหรือ

ในใจของเสิ่นจือเวย อดไม่ได้ที่จะผุดความคิดนี้ขึ้นมา ตามมาด้วยความผิดหวังจางๆ เขายอมรับว่าจ้าวเหิงมีความสามารถ ไม่ว่าจะเป็นฝีมือการทำเนื้อพะโล้ที่ราวกับปาฏิหาริย์ หรือสูตรลับการทำน้ำตาลที่สามารถพลิกหินให้เป็นทองได้ ล้วนเพียงพอที่จะทำให้เขากลายเป็นมหาเศรษฐีคนหนึ่งได้ แต่ทว่า วิสัยทัศน์ มันย่อมถูกกำหนดโดยขอบเขตความรู้และชาติกำเนิด ชายชาวบ้านที่ทั้งชีวิตอาจจะไม่เคยย่างกรายออกจากอำเภอชิงเหอเลยด้วยซ้ำ ท่านจะไปคาดหวังให้เขากังวลถึงสถานการณ์ลมฝนในราชสำนักที่อยู่ไกลออกไปพันลี้ได้อย่างไร สิ่งที่เขาสนใจ เกรงว่าคงมีเพียงที่ดินผืนเล็กๆ ของตนเอง และฟืนข้าวเกลือน้ำมันในวันพรุ่งนี้เท่านั้น