บทที่ 103 คำถามแห่งใต้หล้า

แม้ว่าเสิ่นจือเวยจะคุ้นเคยกับภาพอันยิ่งใหญ่ของสี่ไห่ทงซางเฮ่าที่ทำเงินได้ดั่งทองคำในแต่ละวัน แต่เมื่อได้ยินตัวเลขนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะสูดหายใจเฮือกใหญ่

ห้าสิบเจ็ดก้วน!

นี่ไม่ใช่การค้าขายของฟุ่มเฟือยในเมืองหลวงที่ขยับทีก็เป็นเงินหลายพันตำลึง นี่คือการหาเงินสดภายในวันเดียวในอำเภอชิงเหอเล็กๆ แห่งนี้ โดยอาศัยการขายเนื้อหัวหมูและเครื่องใน!

ครอบครัวธรรมดาห้าชีวิต ค่าใช้จ่ายตลอดทั้งปี หากประหยัดมัธยัสถ์หน่อย ก็ไม่เกินสิบกว่าก้วน รายได้ในวันเดียวของจ้าวเหิงนี้ เทียบเท่ากับค่ากินอยู่ของครอบครัวธรรมดาถึงห้าหกปี

นี่ไม่ใช่การหาเงินแล้ว นี่คือการใช้ท่าทีที่เกือบจะป่าเถื่อน ควักเนื้อชิ้นใหญ่ออกมาจากตลาดผู้บริโภคของอำเภอชิงเหออย่างซึ่งๆ หน้า