บทที่ 102 แม้เทพเซียนก็ยากจะต้านทานหมัดชุดนี้

แม้แต่ท่านจางจู่ปู้แห่งที่ว่าการอำเภอผู้นั้น รอยยิ้มบนใบหน้าก็ยังแข็งค้าง แม้ว่าเขาจะมาเพื่อมอบของขวัญ แต่ราคานี้มันก็ช่างเกินกว่าจินตนาการของเขาไปจริงๆ นี่มันไม่ใช่การค้าขายแล้ว นี่มันคือการปล้นเงินกันซึ่งๆ หน้าชัดๆ

เมื่อเผชิญหน้ากับเสียงก่นด่าของชาวบ้านที่แทบจะเดือดพล่าน สีหน้าของจ้าวเหิงกลับยังคงไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย เขาไม่ทั้งอธิบาย และไม่ทั้งโต้เถียง ดวงตาที่ลุ่มลึกคู่นั้นกวาดมองใบหน้าที่ตื่นเต้นโกรธเกรี้ยวทีละใบอย่างสงบนิ่ง ราวกับว่าสิ่งที่พวกเขากำลังพูดถึง เป็นเรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องกับตนเองเลยแม้แต่น้อย

เพียงได้ยินเสียงอันสงบนิ่งของจ้าวเหิงดังขึ้น “วันนี้ร้านเล็กๆ เพิ่งเปิดกิจการ เพื่อเป็นการขอบคุณพี่น้องเพื่อนบ้านที่มาอุดหนุน เนื้อพะโล้ทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นประเภทใด ลดราคาเหลือแปดส่วน”

“และยิ่งไปกว่านั้น แขกทุกท่านที่เข้าร้านมา สามารถชิมได้ฟรีคนละหนึ่งชิ้น”

สิ้นเสียงเขา โซ่วโหวและลูกจ้างอีกสองคนที่รอคอยอยู่ก่อนแล้ว ก็รีบยกถาดสองสามใบออกมาทันที บนถาด คือชิ้นเนื้อพะโล้ที่หั่นไว้เรียบร้อยแล้วขนาดเท่าๆ กัน มีทั้งเนื้อหัวหมู ตับหมู กระเพาะหมู ทุกชิ้นมีไม้จิ้มฟันเสียบไว้ เพื่อให้หยิบได้สะดวก