บทที่ 101 เนื้อพะโล้ราคาฟ้าผ่า

ชั่วขณะนั้น สายตาที่ซับซ้อนนานัปการ ทั้งสงสัยใคร่รู้ ทั้งหยั่งเชิง ทั้งดูแคลน ทั้งยำเกรง... ต่างก็ถักทอเข้าด้วยกัน แล้วมาตกอยู่ที่ร่างของจ้าวเหิง

จ้าวเหิงยื่นสายบังเหียนเกวียนวัวให้โซ่วโหวที่กำลังตื่นเต้นจนหน้าแดงก่ำ สีหน้าสงบนิ่งพลิ้วตัวลงจากเกวียน เขาไม่ได้สนใจสายตาพินิจพิเคราะห์เหล่านั้นที่อยู่รอบกาย เพียงแค่ประสานหมัดคารวะให้เสิ่นจือเวยและเฉินซานหยวน

“ขอบคุณคุณชายเสิ่นที่ต้องรอนาน”

“พี่น้องร่วมสายเลือดกันแล้ว จะพูดจาเกรงใจอะไรกันอีก” รอยยิ้มของเสิ่นจือเวยไม่ลดลง เขาเบี่ยงตัว ชี้ไปยังชายวัยกลางคนผู้หนึ่งที่สวมชุดคลุมยาวสีเขียว ไว้เคราแพะ ดูท่าทางหลักแหลมอย่างยิ่ง “พี่จ้าว ข้าขอแนะนำให้ท่านรู้จักสักหน่อย ท่านนี้คือท่านจางจู่ปู้* แห่งที่ว่าการอำเภอ ได้ยินว่าร้านเนื้อพะโล้ของพี่จ้าวเปิดกิจการในวันนี้ จึงได้เป็นตัวแทนของท่านนายอำเภอเฉียน มาเพื่อแสดงความยินดีเป็นพิเศษ”

ท่านจางจู่ปู้ผู้นั้นไม่รอให้เสิ่นจือเวยพูดจบ ก็รีบก้าวเข้ามาข้างหน้าหนึ่งก้าว ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ประสานมือคารวะให้จ้าวเหิง ท่าทีนอบน้อมอย่างที่สุด กระทั่งเจือไปด้วยความหมายที่เกือบจะเป็นการประจบประแจง “เถ้าแก่จ้าวนับว่าอายุน้อยแต่กลับประสบความสำเร็จ ช่างเป็นยอดวีรบุรุษหนุ่มจริงๆ! ของขวัญเล็กน้อย ไม่ถือเป็นการคารวะใดๆ หวังว่าเถ้าแก่จ้าวคงจะไม่รังเกียจ”