บทที่ 100 ร้านจ้าวจี้เปิดกิจการ

แสงอรุณเริ่มสาดส่อง ถนนในเมืองชิงหยางยังคงปกคลุมไปด้วยม่านหมอกบางๆ

ป้ายชื่อ "หลู่เว่ยจ้าวจี้" (พะโล้แบรนด์จ้าว) อันใหม่เอี่ยมถูกแขวนขึ้นแล้ว พื้นป้ายสีดำขลับ ตัวอักษรสีทองอร่าม เป็นป้ายที่จ้าวเหิงจ้างคนเร่งทำเป็นพิเศษเมื่อสองวันก่อน แขวนอยู่บนถนนที่แสนจะเรียบง่ายสายนี้ จึงดูโดดเด่นสะดุดตาเป็นพิเศษ

ภายในร้าน กลิ่นเนื้อหอมเข้มข้นซับซ้อนผสมกับกลิ่นเครื่องเทศ ได้แผ่ซ่านออกมาอย่างรุนแรงแล้ว มันแทรกซึมเข้าไปในรูจมูกของผู้คน ปลุกเร้าพยาธิในท้องให้ตื่นตัว

หวังจั๋วกำลังยืนอยู่หน้ากระทะเหล็กใบใหญ่ที่สูงครึ่งตัวคน บนหน้าผากมีเหงื่อเม็ดละเอียดผุดซึม เขามือถือกระชอนขนาดใหญ่ ค่อยๆ ตักเนื้อหัวหมู เครื่องใน และขาหน้าหมู ที่ตุ๋นจนได้สีแดงก่ำเป็นมันเงา กลิ่นหอมซีอิ๊วโชยปะทะจมูก ออกมาทีละชิ้นๆ วางลงในอ่างไม้ขนาดใหญ่ที่อยู่ข้างๆ

จ้าวเหิงเดินเข้าไป มองดูสีสันอันน่าเย้ายวนของเนื้อพะโล้ในอ่าง ยื่นมือไปหยิบหูหมูชิ้นเล็กๆ ที่ยังร้อนกรุ่นอยู่ชิ้นหนึ่ง ใส่เข้าปากเคี้ยวอย่างละเอียด หนังเนื้อสดใหม่เป็นมันเงา กระดูกอ่อนกรุบกรอบ รสชาติเค็มหอมกำลังดี ทั้งความเปื่อยนุ่มและรสชาติล้วนถูกควบคุมไว้อย่างพอเหมาะพอเจาะ

“ไม่เลว” จ้าวเหิงพยักหน้าอย่างพึงพอใจ ใบหน้าที่ซื่อสัตย์ของหวังจั๋วก็พลันปรากฏรอยยิ้มที่โล่งอกออกมา “พี่หวัง ต่อไปก็ทำตามขั้นตอนนี้นะ” จ้าวเหิงชี้ไปยังห่อเครื่องปรุงที่แบ่งไว้เป็นห่อๆ ด้วยกระดาษน้ำมันซึ่งวางอยู่ข้างเตา “เครื่องพะโล้ข้าแบ่งตามสัดส่วนไว้ให้หมดแล้ว ท่านแค่ต้องจำไว้ว่า เนื้อกี่ชั่ง ก็ใส่ห่อเครื่องปรุงหมายเลขใด ต้มนานเท่าไหร่ กระดาษที่ข้าเขียนไว้ให้ ท่านจำได้หมดแล้วใช่หรือไม่”

“จำได้แล้ว จำได้แล้ว!” หวังจั๋วพยักหน้าซ้ำๆ ราวกับเด็กฝึกงานที่เพิ่งเข้าสำนัก ในแววตาเต็มไปด้วยความจดจ่อและเคารพยำเกรง “จ้าวเหิง... อ้อ ไม่ใช่ เถ้าแก่ ท่านวางใจได้ ข้าจดใส่สมุดเล่มเล็กไว้หมดแล้ว ไม่มีพลาดแน่นอน!” เขาในวัยเด็กเคยเรียนหนังสือกับปู่มาบ้าง พอจะอ่านออกเขียนได้ ตอนนี้กลับได้นำมาใช้ประโยชน์พอดี สำหรับเขาแล้ว นี่ไม่ใช่แค่งานชิ้นหนึ่ง แต่มันคือวิชาฝีมือที่สามารถสืบทอดให้ลูกหลานได้ เขาจึงไม่กล้าที่จะไม่ระมัดระวัง

หลังจากกำชับหวังจั๋วเสร็จ จ้าวเหิงก็เดินอ้อมไปยังลานหลังบ้าน เด็กหนุ่มสองคนที่เรียกมาจากค่ายชิงเฟิงกำลังผ่าฟืนอยู่ พวกเขาอายุราวๆ สิบเจ็ดสิบแปดปี บนตัวมีพละกำลังมหาศาลที่มาจากการเติบโตในป่าเขา พอเห็นจ้าวเหิง ทั้งสองคนก็รีบหยุดงานในมือ ยืนตัวตรงอย่างนอบน้อมทันที

“เถ้าแก่!”

“ทำงานเป็นอย่างไรบ้าง ยังชินอยู่หรือไม่” จ้าวเหิงเอ่ยถามเสียงอ่อนโยน

หนึ่งในนั้นที่เป็นเด็กหนุ่มผิวคล้ำหน่อยฉีกยิ้มกว้าง เผยให้เห็นฟันขาวๆ หัวเราะอย่างสดใสเป็นพิเศษ “ชินขอรับ! ชินมากเลย! เถ้าแก่ ที่นี่มันดีกว่าบนเขาเยอะแยะเลยขอรับ! ได้กินข้าวอิ่มทุกมื้อ ไม่พอยังได้ชิมเนื้อพะโล้ในร้านอยู่บ่อยๆ รสชาตินั่น... แหม ให้ตายเถอะ ชีวิตที่เทพเซียนอยู่กันก็คงจะประมาณนี้แหละขอรับ!” อีกคนก็พยักหน้าหงึกๆ ตามไปด้วย ในแววตาเต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจ สำหรับเด็กหนุ่มอย่างพวกเขาที่อยู่บนค่าย กินมื้อเช้าไม่รู้มื้อเย็น วันคืนที่มั่นคงและได้กินอิ่มท้องเช่นนี้ เป็นสิ่งที่ในอดีตไม่กล้าแม้แต่จะคิดฝัน

“ตั้งใจทำงานเถอะ” จ้าวเหิงตบไหล่ของพวกเขาทั้งสอง “เฝ้าร้านให้ดี อย่าให้ใครมาสร้างเรื่อง”

“เถ้าแก่วางใจได้ขอรับ!” ทั้งสองคนพูดเป็นเสียงเดียวกัน ตบอกดังปังๆ “ก่อนจะลงเขามา หัวหน้าใหญ่ถานไถกำชับไว้แล้ว ใครกล้ามาอวดดีในร้านของท่าน ก็คือการคิดไม่ดีกับพวกเราทั้งค่ายชิงเฟิง!” จ้าวเหิงพยักหน้าเล็กน้อย นี่แหละคือผลลัพธ์ที่เขาต้องการ

เมื่อออกมาจากลานหลังบ้าน เขาก็เห็นเถี่ยตั้นสะพายย่ามหนังสือใบเล็กๆ ของตนเองเรียบร้อยแล้ว กำลังนั่งรอเขาอยู่ที่ธรณีประตู “พ่อวันนี้ต้องเดินทางไกลหน่อย ไปที่ตัวอำเภอ” จ้าวเหิงเดินเข้าไป ขยี้หัวเล็กๆ ของลูกชาย “พ่อจะไปส่งเจ้าที่สำนักศึกษาก่อน พอเลิกเรียนแล้ว ก็กลับมาที่ร้านเองนะ ท่านป้าหวังจะทำของอร่อยไว้ให้ ช่วงวันที่พ่อไม่อยู่บ้าน ต้องเป็นเด็กดี รู้หรือไม่”

“ขอรับ” เถี่ยตั้นพยักหน้าอย่างว่าง่าย เงยหน้าเล็กๆ ขึ้น เขาล้งเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็อดไม่ได้ที่จะถามเสียงเบา “พ่อ พวกเรา... พวกเราจะไปเยี่ยมน้องสาวเมื่อไหร่หรือขอรับ ข้าคิดถึงน้องสาว”

คำถามนี้ ราวกับเข็มเล่มเล็กๆ ที่ทิ่มแทงลงบนหัวใจของจ้าวเหิง รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาชะงักไปเล็กน้อย ลำคอราวกับมีอะไรบางอย่างมาจุกไว้ เขาไม่สามารถบอกลูกชายได้ว่า น้องสาวของเจ้ากับแม่ที่เจ้าคิดว่าไม่อยู่บนโลกนี้แล้ว กำลังอยู่ที่รังโจรซึ่งอยู่ห่างออกไปหลายสิบกิโลเมตร

เขานั่งยองๆ ลง จ้องมองดวงตาที่ใสแจ๋วของลูกชาย ฝืนบังคับให้น้ำเสียงของตนเองฟังดูสงบนิ่งและเต็มไปด้วยความหวัง “อีกไม่นานหรอก รอพ่อเปิดร้านที่ตัวอำเภอเสร็จ ยุ่งๆ ช่วงนี้ให้ผ่านไปก่อน แล้วพ่อจะพาเจ้าไปเยี่ยมน้องสาว ดีหรือไม่”

ประกายในดวงตาของเถี่ยตั้น หม่นแสงลงอย่างเห็นได้ชัด เขา “อ้อ” คำหนึ่ง ก้มหน้าลงอย่างผิดหวัง “ก็ได้ขอรับ...”

เสียงถอนหายใจแผ่วเบานั้น ทำเอาหัวใจของจ้าวเหิงบีบรัดแน่น เขากอดลูกชายเข้ามาในอ้อมแขน กอดไว้แน่นๆ ทีหนึ่ง แล้วจึงพาเขาไปส่งที่สำนักศึกษา

...

จากเมืองชิงหยางไปยังอำเภอชิงเหอ ยังคงเป็นเกวียนวัวที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดคันเดิม เกวียนวัวเคลื่อนตัวอย่างช้าๆ เข้าสู่เขตใต้ของเมือง จ้าวเหิงสังเกตเห็นได้อย่างชัดเจนว่า บรรยากาศบนท้องถนนเปลี่ยนไปแล้ว

ความตึงเครียดและกดดันที่เคยอบอวลอยู่ในอากาศอย่างจางๆ นั้นหายไปแล้ว บรรดาพ่อค้าแม่ค้าแผงลอยริมทางใบหน้าก็ดูผ่อนคลายขึ้นหลายส่วน กระทั่งผู้คนที่สัญจรไปมาก็กล้าที่จะพูดคุยหัวเราะเสียงดัง เมื่อปราศจากการขูดรีดและกดขี่ข่มเหงจากแก๊งชิงเหอ งูเจ้าถิ่น อากาศทั่วทั้งเขตใต้ ก็ดูเหมือนจะกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง

ในระยะไกล เขาก็มองเห็นร้านค้าสองชั้นที่ตั้งอยู่ตรงสี่แยกซึ่งมีทำเลที่ยอดเยี่ยมแห่งนั้น ป้ายชื่อเก่าๆ ที่เขียนว่า “ร้านซี่โครงตุ๋นซีอิ๊วหวังจี้” หายไปอย่างไร้ร่องรอย ที่มาแทนที่ คือป้ายร้านขนาดใหญ่สีดำขลับตัวอักษรสีทองที่ดูโอ่อ่าอลังการ ด้านบนเขียนอักษรตัวใหญ่สี่ตัวที่ตวัดลายพู่กันราวกับมังกรเหินหงส์รำ— "หลู่เว่ยจ้าวจี้" (พะโล้แบรนด์จ้าว)

ในตอนนี้ก็เป็นเวลาสายแล้ว ที่หน้าร้าน กลับมีผู้คนมุงดูกันอยู่แน่นขนัด ไม่เพียงแต่มีชาวบ้านธรรมดาที่ได้กลิ่นแล้วเดินตามมา แต่ยังมีพ่อบ้านและบ่าวไพร่ที่แต่งกายภูมิฐานอีกไม่น้อย กระทั่งยังมีพ่อค้าวาณิชย์สองสามคนที่มองปราดเดียวก็รู้ว่าร่ำรวย กำลังยืดคอชะเง้อมองเข้าไปข้างใน

และเบื้องหน้าฝูงชนที่จอแจนั้น ร่างร่างหนึ่งก็ดูโดดเด่นเป็นพิเศษ เสิ่นจือเวยในชุดผ้าไหมสีขาวนวล มือถือพัดกระดูกหยก กำลังยืนอยู่ที่หน้าประตูด้วยใบหน้าที่เปี่ยมสุขสันต์ ราวกับว่าเขาไม่ใช่แขกที่มาร่วมยินดี แต่เป็นกึ่งเจ้าของร้านเสียเอง

ข้างกายเขา เฉินซานหยวนในชุดทะมัดทะแมง สองแขนกอดอก ยืนนิ่งมั่นคงราวกับเจดีย์เหล็ก ส่วนโซ่วโหวก็กำลังวิ่งวุ่นอยู่ในฝูงชนอย่างคล่องแคล่ว คอยทักทายกับเพื่อนบ้านที่คุ้นเคย ปากก็ตะโกนแนะนำสิทธิประโยชน์ต่างๆ ของการเปิดร้านใหม่ เสี่ยวเอ้อที่ดูปราดเปรียวสองสามคนจากธนาคารสี่ไห่ ก็กำลังช่วยรักษาความเป็นระเบียบอยู่สองข้างทาง

ภาพเหตุการณ์เช่นนี้ ที่ไหนจะเหมือนร้านอาหารเล็กๆ เปิดกิจการ มันคือความโอ่อ่าอลังการของห้างร้านขนาดใหญ่ที่กำลังเปิดตัวชัดๆ

“เถ้าแก่มาแล้ว!” โซ่วโหวตาไว มองเห็นจ้าวเหิงที่ขับเกวียนวัวมาเป็นคนแรก ก็ตะโกนขึ้นเสียงดัง วิ่งเข้ามาต้อนรับอย่างตื่นเต้น

สายตาของทุกคน พลันจับจ้องไปยังชายผู้นี้ที่ขับเกวียนวัว สวมชุดผ้าธรรมดาๆ แต่กลับมีร่างสูงใหญ่ราวกับขุนเขาในทันที รอยยิ้มบนใบหน้าของเสิ่นจือเวยยิ่งกว้างขึ้น เขาหุบพัด ก้าวเท้าเนิบๆ ออกมา ประสานมือคารวะให้จ้าวเหิง กล่าวเสียงดังฟังชัด “พี่จ้าว ฤกษ์งามยามดีมาถึงแล้ว ก็รอท่านอยู่นี่แหละ”

น้ำเสียงของเขาไม่ดัง แต่กลับชัดเจนไปทั่วทั้งบริเวณ และยังเป็นการยืนยันสถานะของจ้าวเหิงในทันที บรรดาพ่อค้าวาณิชย์และพ่อบ้านเหล่านั้น สายตาที่มองจ้าวเหิงก็พลันเปลี่ยนไป พวกเขาเดิมทีคิดว่าร้านค้านี้เบื้องหลังคือตระกูลสี่ไห่ ที่แท้แล้ว ไอ้ชาวนาที่ดูซอมซ่อคนนี้ต่างหาก คือเจ้าของตัวจริง