บทที่ 119 ช่วงชิงชีวิตไร้เสียง

เจ็ดวัน ผ่านไปในพริบตาท่ามกลางการเตรียมการที่เร่งรีบ อากาศบนเขาหูวัว ดูราวกับได้รับเทียบเชิญจากค่ายชิงเฟิงเช่นกัน เมฆดำปกคลุมท้องฟ้าติดต่อกันหลายวัน จนกระทั่งถึงคืนวันที่เจ็ด ท้องฟ้าก็ยิ่งตระหนี่ถี่เหนียว ไม่ยอมประทานแสงดาวลงมาแม้แต่น้อย เมฆดำหนาทึบราวกับผ้าห่มนวมที่เปียกชุ่ม ปกคลุมทั่วทั้งขุนเขาไว้อย่างมิดชิด จนมองไม่เห็นเดือนเห็นตะวัน

สายลมพัดกระโชกอย่างบ้าคลั่งในป่าเขา ส่งเสียงหวีดหวิวราวกับภูตผี ม้วนใบไม้แห้งบนพื้นขึ้นไปหมุนวนอยู่กลางอากาศ แล้วฟาดลงมาอย่างแรง สภาพอากาศเช่นนี้ คือช่วงเวลาที่เหมาะสมที่สุดสำหรับการฆ่าคนวางเพลิง และลักขโมยของรัก

บนกำแพงค่ายสามดาบ โจรภูเขาที่รับผิดชอบเฝ้ายามกลางคืนสองสามคน หดคอลงโดยไม่รู้ตัว พิงหอกยาวที่เย็นเฉียบไว้ข้างกำแพง สอดมือเข้าไปในแขนเสื้อเพื่อสร้างความอบอุ่น ปากก็ก่นด่าสภาพอากาศที่เลวร้ายนี้ไม่หยุด แตกต่างจากความเงียบเหงาบนกำแพงค่าย ภายในส่วนลึกของค่ายกลับสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ เสียงโห่ร้องดื่มสุราเล่นทายมวย* และเสียงหัวเราะหยอกล้อของสตรีดังลอยมาตามลม ยั่วยวนจิตใจผู้คนให้คันยุบยิบ

ไม่มีใครสังเกตเห็นว่า ในพุ่มไม้เตี้ยๆ ที่ห่างจากกำแพงค่ายออกไปร้อยเมตร เงาดำสี่สาย ได้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับความมืดมิดยามราตรี ซุ่มซ่อนอยู่อย่างเงียบเชียบมานานกว่าครึ่งชั่วยามแล้ว ผู้นำกลุ่ม ก็คือโซ่วโหว หลิวเจียง

เขานอนหมอบนิ่งไม่ไหวติงอยู่บนพื้นดินที่ชื้นแฉะ ในปากคาบก้านหญ้าที่ไม่รู้จักชื่อเคี้ยวเล่นซ้ำไปซ้ำมา ปล่อยให้รสขมฝาดนั้นแผ่ซ่านไปทั่วปลายลิ้น ดวงตาทั้งสองข้างมองผ่านช่องว่างของกิ่งไม้ ล็อกเป้าหมายไปยังร่างของทหารยามบนกำแพงค่ายที่ถูกแสงคบเพลิงส่องกระทบ แววตาคมกริบและสงบนิ่ง