บทที่ 120 หยกพกแทนชุดเจ้าสาว

เป็นสหายของโซ่วโหวที่ใช้สันมือสับเข้าที่จุดหลับตรงท้ายทอยของเขาอย่างแม่นยำ

กระบวนการทั้งหมด สะอาดสะอ้านหมดจด รวดเร็วปานกระต่ายกระโจนเหยี่ยวโฉบ ใช้เวลาเพียงสามถึงห้าลมหายใจเท่านั้น

โซ่วโหวลากองครักษ์ที่ถูกควบคุมตัวคนนั้น กดเขาไว้กับผนัง ใช้ปลายมีดที่เปื้อนเลือดจ่อเข้าที่ลำคอ กดเสียงต่ำราวกับเสียงกระซิบจากนรก “ฮูหยินพักอยู่ห้องไหน หากกล้าส่งเสียงแม้แต่นิดเดียว ข้าจะให้เจ้าได้เห็นไส้ของตัวเองไหลออกมากับตา”

องครักษ์ผู้นั้นเคยเจอสถานการณ์เช่นนี้ที่ไหนกัน ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ เป้ากางเกงเปียกชุ่มไปด้วยของเหลวอุ่นๆ ที่ส่งกลิ่นเหม็นฉุน ร่างกายสั่นเทาราวกับใบไม้ในสายลม ยกนิ้วที่สั่นระริกชี้ไปทางห้องที่อยู่ลึกสุดบนชั้นสอง ซึ่งยังมีแสงไฟสลัวๆ ลอดออกมา

“ดีมาก” โซ่วโหวพลิกข้อมือ ใช้ด้ามมีดกระแทกเข้าที่ท้ายทอยขององครักษ์ผู้นั้นอย่างแรง อีกฝ่ายไม่ทันได้ส่งเสียงร้องแม้แต่คำเดียว ก็สลบเหมือดไปโดยสิ้นเชิง