บทที่ 121 โทสะพุ่งทะลวงหัวใจ

ฮูหยินเจ้าของค่ายที่เขาอุตส่าห์ลงแรงไปมากมาย ฉุดคร่ามาจากตระกูลใหญ่ได้เพียงไม่กี่วัน กระทั่งยังไม่ทันได้ลิ้มลองรสชาติอย่างเต็มที่ ก็อันตรธานหายไปต่อหน้าต่อตา ในค่ายที่มีการป้องกันแน่นหนาของเขาเอง!

นี่คือความอัปยศ! อย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน! นี่ไม่ต่างอะไรกับการที่มีใครสักคน ใช้แรงทั้งหมดที่มี ตบหน้าเขา เฮยซานเซียว อย่างรุนแรงต่อหน้าทุกค่ายโจรบนเขาหูวัว เสียงดังสนั่นจนหูอื้อ!

“คนเฝ้ายามเมื่อคืนหายหัวไปไหนกันหมด! ไสหัวมาหาข้าให้หมดทุกคน!” เสียงคำรามของเฮยซานเซียว เจือไปด้วยไอสังหารที่เข้มข้นจนแทบจับต้องได้ ดังกึกก้องราวกับเสียงฟ้าร้องไปทั่วทุกมุมของค่ายสามดาบ ทำเอานกที่กำลังนอนหลับอยู่ในป่าตกใจบินหนีแตกกระเจิง

ครู่ต่อมา หัวหน้ากลุ่มย่อยสองสามคนที่รับผิดชอบลาดตระเวนเมื่อคืนนี้ ต่างก็มาคุกเข่าตัวสั่นเทาอยู่ในลานบ้าน พวกเขาเอาหน้าแนบติดกับพื้นดิน ร่างกายสั่นสะท้านราวกับตะแกรงร่อนแป้ง ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

เฮยซานเซียวโกรธจนเดินพล่านไปมาในลานบ้าน มือใหญ่ราวกระด้งกำแน่นจนข้อกระดูกส่งเสียงดัง “กรอบแกรบ” หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรงเพราะการหายใจที่ถี่กระชั้น ทุกครั้งที่หายใจออกล้วนเจือไปด้วยไอร้อนที่แผดเผา