บทที่ 122 ร้อยปากก็ยากจะแก้ตัว โลหิตสาดกระเซ็นเนินหินเหลือง

ใบหน้านั้นทำให้ลำคอของหวงซานแห้งผาก ในใจลุกโชนไปด้วยเปลวไฟ หวงซานจำใบหน้านี้ได้ นี่มันผู้หญิงคนที่เฮยซานเซียวเพิ่งจะปล้นขึ้นเขาไปเมื่อไม่นานมานี้ไม่ใช่หรือ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ สมองของหวงซานสับสนวุ่นวายไปหมด เขค่อยๆ ยื่นมือออกไป ปลายนิ้วกำลังจะสัมผัสกับแก้มของหญิงสาว ก็ชักมือกลับมาราวกับถูกไฟฟ้าช็อต ราวกับกลัวว่าหากแตะต้องแล้ว ทุกสิ่งตรงหน้าจะอันตรธานหายไป

หรือว่าท่านเจ้าป่าเจ้าเขาจะเปิดตา เห็นว่าช่วงนี้ตนเองดวงพนันไม่ดีเป็นอย่างยิ่ง เลยจงใจส่งผู้หญิงมาให้เพื่อเปลี่ยนดวง หรือว่าจะเป็นลูกน้องหน้าใหม่คนไหนที่มีสายตาเฉียบแหลม ไปหามาจากตีนเขาเพื่อมาส่งส่วยให้ตนเองเป็นพิเศษ ไม่ว่าจะเป็นอะไร นี่มันก็คือของกำนัลที่ลอยมาให้เปล่าๆ

ในหัวของหวงซานเต็มไปด้วยใบหน้าที่งดงามอ่อนหวานนั้น ไม่สนใจที่จะไปคิดถึงความผิดปกติใดๆ ทั้งสิ้น ช่วงนี้เขาแพ้พนันที่บ่อนจนหมดตัว กำลังอัดอั้นอารมณ์ไม่มีที่ระบายพอดี ตอนนี้ก็มีที่ให้ระบายแล้ว เขาฉีกยิ้มกว้าง เผยให้เห็นฟันเหลืองๆ ทั้งปาก ถูมือไปมา ราวกับหมาป่าหิวโหย พุ่งเข้าใส่หญิงสาวที่หมดสติอยู่บนเตียง

“คนสวย มาให้สามีข้าคนนี้จูบสักทีเถอะ...”

“โครม!”