บทที่ 123 หัวของหวงซาน

เฮยซานเซียวเดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว ทีละก้าว ไขมันบนใบหน้ากระตุกขึ้นลงด้วยความดูถูกเหยียดหยาม ดาบหัวผีในมือของเขาลากไปกับพื้น เกิดประกายไฟสว่างวาบเป็นสาย “ข้า... ข้าไม่ได้ทำ...” หวงซานยังคงดิ้นรนเป็นครั้งสุดท้าย เสียงกลับสั่นเทาจนไม่เป็นประโยค

“ไปตายซะ!” เฮยซานเซียวขี้เกียจจะฟังคำพูดไร้สาระของเขาอีกต่อไป ข้อมือสะบัด ดาบหัวผีวาดเป็นเส้นโค้งที่เฉียบคม ฟันจากล่างขึ้นบน มุ่งตรงไปยังลำคอของหวงซาน หวงซานที่นั่งก้นจ้ำเบ้าอยู่บนพื้น ไม่มีทางหลบได้ทัน ทำได้เพียงเบิกตามองดูแสงดาบเย็นเยียบที่ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ในม่านตาของตนเอง

“ฉัวะ!” ศีรษะคนพุ่งกระเด็นขึ้นสู่ท้องฟ้า บนใบหน้ายังคงมีสีหน้าหวาดกลัวและเหลือเชื่อแข็งค้างอยู่ เลือดร้อนๆ พุ่งทะลักออกมาจากลำคอ สาดกระเซ็นไปทั่วร่างของเฮยซานเซียว ศพไร้หัวนั้นส่ายไปมาสองครั้ง ก่อนจะล้มตึงลงไปในกองเลือดอย่างแรง

เฮยซานเซียวมองดูศพที่อยู่แทบเท้า หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง เขายกเท้าขึ้น กระทืบลงไปบนศีรษะของหวงซานอย่างแรง เหยียบมันจมลงไปในดินโคลน “หึ!” เขาหันหลังกลับ ตะโกนคำรามเสียงดังสนั่นใส่ผู้คนที่ยังคงต่อสู้อยู่ด้านหลัง “หวงซานตายแล้ว! ผู้ยอมจำนนจะไม่ถูกฆ่า!”

โจรป่าเนินหินเหลืองที่เหลืออยู่ เมื่อเห็นหัวหน้าใหญ่ของตนเองศีรษะหลุดจากบ่า เจตจำนงสุดท้ายในการต่อต้านก็พังทลายลงอย่างสิ้นเชิง ต่างพากันทิ้งอาวุธในมือ คุกเข่าร้องขอชีวิต การต่อสู้อันนองเลือด ในที่สุดก็ปิดฉากลง