บทที่ 124 ความคลื่นไส้ของผู้ชนะ

จ้าวเหิงเหยียบย่ำไปบนเลือดและซากศพที่เหนียวเหนอะหนะบนพื้น เดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าเฮยซานเซียวอย่างไม่รีบร้อน เขามองหัวหน้าโจรที่กำลังกุมก้นด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยความเคียดแค้นจากที่สูง รอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าของเขา เมื่ออยู่ภายใต้แสงไฟในขณะนี้ กลับดูน่ากลัวเป็นพิเศษ

“เฮยซานเซียว ไม่เจอกันนาน สบายดีหรือไม่”

เฮยซานเซียวกัดฟันดังกรอดๆ ดวงตาราวกับวัวป่าจ้องเขม็งไปที่จ้าวเหิง แล้วหันขวับไปมองถานไถหมิงอวี่ที่อยู่ข้างๆ สายตานั้นแทบอยากจะกลืนกินพวกเขาลงท้องไปทั้งเป็น “ถานไถหมิงอวี่! รองหัวหน้าค่ายชิงเฟิง! ค่ายสามดาบของข้ากับค่ายชิงเฟิงของพวกเจ้า ต่างคนต่างอยู่ไม่ยุ่งเกี่ยวกัน เหตุใดจึงต้องวางแผนชั่วร้ายเช่นนี้ ลงมือโหดเหี้ยมเช่นนี้!” เสียงของเขาถูกเค้นออกมาจากลำคอเพราะความเจ็บปวดและความโกรธเกรี้ยวอย่างรุนแรง ทั้งแหบทั้งพร่า ราวกับเครื่องสูบลมที่รั่ว

ถานไถหมิงอวี่แบกทวนยาวไว้บนบ่า ด้ามทวนกระแทกลงบนพื้นอย่างแรง เกิดเสียงดังทึบ เขาฉีกยิ้มกว้าง รอยยิ้มนั้นเต็มไปด้วยความหยอกล้อราวกับแมวที่กำลังเล่นกับหนู “เฮยซานเซียวเอ๋ย เฮยซานเซียว ถึงเวลาป่านนี้แล้ว ยังคิดไม่ออกอีกรึ” เขาทำเสียงจุ๊ๆ สองที “ว่าเจ้าโง่ เจ้าก็ยังสมองทึบจริงๆ”

พูดจบ ถานไถหมิงอวี่ก็ยื่นด้ามทวนออกไป ตบหน้าเฮยซานเซียวเบาๆ การกระทำนั้นเต็มไปด้วยการดูถูกเหยียดหยาม “ถ้าไม่ทำลายค่ายสามดาบของพวกเจ้า ค่ายชิงเฟิงของพวกเราจะเข้าครอบครองเขาหูวัวแห่งนี้อย่างถูกต้องตามทำนองคลองธรรมได้อย่างไร”