บทที่ 126 ของขวัญที่คาดไม่ถึง สถานการณ์พลิกผัน

ในขณะที่จ้าวเหิงกำลังครุ่นคิดว่าจะจัดการกับซูหว่านเอ๋อร์อย่างไรดี ด้านนอกลานบ้านก็พลันดังไปด้วยเสียงฝีเท้าที่สับสนวุ่นวายและเร่งร้อน พร้อมกับเสียงตะโกนอย่างตื่นเต้นที่ไม่อาจเก็บงำไว้ได้

“รองหัวหน้า! รองหัวหน้า!” เสียงของโซ่วโหวแหลมราวกับไก่ขัน ตัวยังไม่มา เสียงมาก่อนแล้ว

ถานไถหมิงอวี่เพิ่งจะหันกลับมา ก็เห็นโซ่วโหวประคองกล่องไม้เคลือบเงาสีดำสี่เหลี่ยมจัตุรัสขนาดครึ่งฉื่อไว้กล่องหนึ่ง ใบหน้าแดงก่ำ ราวกับพังพอนที่เพิ่งขโมยไก่ได้สำเร็จ พุ่งพรวดเข้ามาเหมือนจะถวายของวิเศษ ด้านหลังเขายังมีพี่น้องอีกสองสามคน หามหีบใบใหญ่ที่หนักอึ้งเข้ามาหลายใบ ทุกคนต่างฉีกยิ้มกว้าง ท่าทางปรีดาอย่างที่สุด

“รองหัวหน้า ท่านดูนี่สิขอรับว่าคืออะไร!” โซ่วโหวส่งกล่องไม้ไปตรงหน้าถานไถหมิงอวี่ ดวงตาเล็กๆ คู่นั้นเปล่งประกายจนน่ากลัว “พี่น้องไปเจอช่องลับในห้องนอนของไอ้เฒ่าหวงซานนั่น ของวิเศษนี่ซ่อนอยู่ในนั้นขอรับ!”

พูดจบ พี่น้องที่อยู่ด้านหลังเขาก็ “โครมคราม” วางหีบใบใหญ่ลงบนพื้น เปิดฝาหีบออก ข้างในเต็มไปด้วยแท่งทองคำที่เหลืองอร่ามและแท่งเงินที่ขาวสะพรั่ง แทบจะสว่างจนทำให้ตาบอด แต่สายตาของถานไถหมิงอวี่และจ้าวเหิงที่เดินเข้ามา กลับถูกดึงดูดโดยกล่องไม้เคลือบเงาสีดำที่ไม่สะดุดตาใบนั้น