บทที่ 127 แผนการสิ้นสุด มีดสั้นปรากฏ

ค่ายสามดาบ ค่ายโจรภูเขาที่เคยจอแจไปด้วยเสียงผู้คน บัดนี้เงียบสงัดราวกับป่าช้า สายลมพัดผ่านอาคารไม้ที่ถูกไฟเผาจนดำเป็นตอตะโก ส่งเสียงหวีดหวิวราวกับภูตผีร้องไห้ บนพื้นเต็มไปด้วยศพนอนระเกะระกะ เลือดแข็งตัวกลายเป็นสีน้ำตาลเข้ม ย้อมพื้นดินสีเหลืองจนเป็นรอยด่างที่น่าเกลียด

ถานไถหมิงเลี่ยมือวางบนด้ามดาบที่เอว สีหน้าเคร่งขรึมราวกับผิวน้ำนิ่ง ยืนอยู่ที่ลานว่างหน้าหอประชุม ตรงหน้าเขา คือเรือนหินที่ก่อขึ้นจากก้อนหินภูเขาอย่างแข็งแรง นั่นคือคลังสมบัติของค่ายสามดาบ และบัดนี้ก็คือกรงขังด้วย พี่น้องค่ายชิงเฟิงเกือบสามร้อยคน ล้อมเรือนหินหลังนี้ไว้อย่างแน่นหนาจนน้ำก็ซึมผ่านไม่ได้ ทุกคนชักดาบออกจากฝัก ขึ้นสายธนู ยืนเผชิญหน้ากับคนที่อยู่ข้างในมาเกือบครึ่งชั่วยามแล้ว

ประตูเรือนหินปิดสนิท เสียงทุ้มต่ำเสียงหนึ่งดังออกมาจากข้างใน เจือไปด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย “ผู้กล้าข้างนอก บอกเงื่อนไขมาเถอะ พวกข้าเป็นเพียงจอมยุทธ์พเนจรที่ผ่านมาทางนี้ มีความสัมพันธ์กับเฮยซานเซียวอยู่บ้าง เลยมาขอยืมที่พักเท้า พวกเราต่างคนต่างอยู่ ไม่สู้เลิกรากันเพียงเท่านี้ ปล่อยพวกข้าไปดีหรือไม่”

“ต่างคนต่างอยู่รึ” ถานไถหมิงเลี่ยแค่นเสียงเย็นชา น้ำเสียงเย็นเยียบยิ่งกว่าลมในหุบเขานี้เสียอีก “เช่นนั้นชีวิตของพี่น้องที่นอนอยู่บนพื้นไม่กี่คนนี้ จะนับกันอย่างไรเล่า” ด้านหลังเขา มีศพสองสามร่างที่คลุมด้วยผ้ากระสอบวางเรียงกันอยู่ นั่นคือพี่น้องที่เสียชีวิตจากการบุกค่ายเมื่อครู่

ภายในเรือนหินเงียบไปครู่หนึ่ง ดูเหมือนกำลังปรึกษากัน ผ่านไปสักพัก เสียงนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง อ่อนลงไปหลายส่วน “นั่นเป็นเรื่องเข้าใจผิด พวกข้าก็แค่ป้องกันตัว เอาอย่างนี้ พวกข้าจะชดใช้เงินให้จำนวนหนึ่ง ถือเป็นค่าทำศพให้พี่น้องสองสามท่านนั้น”