บทที่ 128 รางวัลแห่งชัยชนะ

เมื่อได้ยินสามคำว่า “หุ้นส่วน” ถานไถหมิงเลี่ยก็ไม่ได้ซักไซ้อะไรมาก เขาเคารพในความลับของจ้าวเหิงที่มีธุรกิจและเส้นสายของตนเองที่เชิงเขา ในเมื่อจ้าวเหิงไม่พูดมาก ย่อมต้องมีเหตุผลของเขา ระหว่างพี่น้อง ความไว้วางใจนี้ยังคงมีอยู่

“คุมตัวคนทั้งหมดไป ขังไว้ให้แน่นหนา” ถานไถหมิงเลี่ยออกคำสั่ง จากนั้นก็หันหลังกลับ กวาดสายตามองไปทั่วทั้งค่ายสามดาบ “หมิงอวี่ นำคนไปตรวจสอบเสบียงและเงินทองของค่ายสามดาบ ห่อกลับไปให้หมด เฉินซานหยวน เจ้านำคนไปจัดการศพ พวกศัตรู เผาทิ้งให้หมด สะอาดดี ส่วนพี่น้องของพวกเรา หาที่ที่ฮวงจุ้ยดีๆ สักหน่อย ฝังพวกเขาให้ดี ตั้งป้ายไม้ให้ด้วย”

“ขอรับ!” ทุกคนรับคำสั่งเสียงดังสนั่น ทั่วทั้งค่ายก็กลับมาวุ่นวายอีกครั้ง เพียงแต่ครั้งนี้ ไม่ใช่เสียงโห่ร้องฆ่าฟันที่ดังก้องฟ้า แต่เป็นระเบียบที่ดำเนินไปอย่างมีขั้นตอนหลังได้รับชัยชนะ

จ้าวเหิงเก็บภาพวาดนั้นไป ในใจกลับเต็มไปด้วยคลื่นลมที่ปั่นป่วน ภาพวาดของเสิ่นจือเวย มาปรากฏอยู่บนตัวของกลุ่มนักฆ่าต่างถิ่นกลุ่มนี้ มันหมายความว่าอะไร ไม่ต้องบอกก็รู้ได้ การที่เขาพบเสิ่นจือเวยที่บาดเจ็บหนักจนหมดสติอยู่ตีนเขาหลังจากออกจากค่ายชิงเฟิงครั้งก่อน ก็อาจเป็นเพราะถูกคนกลุ่มนี้ไล่ล่าจนตกอยู่ในสภาพเช่นนั้น ศัตรูทางการเมืองของตระกูลเสิ่น ได้ส่งนักฆ่ามาแล้ว หมายจะสังหารเขาให้สิ้นซาก และการที่เขาและทุกคนในค่ายชิงเฟิงกวาดล้างค่ายสามดาบ ก็เท่ากับว่าได้ก้าวขาเข้าไปพัวพันกับการต่อสู้ที่อยู่ในระดับสูงกว่านี้อย่างไม่ต้องสงสัย

เขาเหลือบมองนักฆ่าที่ถูกคุมตัวออกไปแวบหนึ่ง แล้วก็นึกถึงหีบจดหมายลับที่มาจากนายอำเภอเฉียนอี้ต๋าซึ่งได้มาจากเนินหินเหลือง เส้นหนึ่งคือสายลับจากเมืองหลวง อีกเส้นหนึ่งคือมือมืดจากท้องถิ่น สองเส้นนี้ ดูเผินๆ เหมือนจะไม่เกี่ยวข้องกัน แต่กลับมาบรรจบกันอยู่ในมือของเขาในวันนี้อย่างบังเอิญ หมากกระดานนี้ ใหญ่กว่าที่เขาจินตนาการไว้มาก และก็อันตรายกว่ามากเช่นกัน