บทที่ 129 เดินหมาก

ท้องฟ้าสว่างจ้าเต็มที่แล้ว บรรยากาศในค่ายชิงเฟิงกลับหนักอึ้งยิ่งกว่าลมภูเขาเมื่อคืนหลายส่วน ชายสามคนที่นั่งอยู่ที่นี่ ในใจไม่มีความผ่อนคลายหลังจากการเฉลิมฉลองเลยแม้แต่น้อย

ถานไถหมิงเลี่ย จ้าวเหิง ถานไถหมิงอวี่ แกนนำทั้งสามของค่ายชิงเฟิง นั่งล้อมวงรอบโต๊ะแปดเซียน กลางโต๊ะ ไม่มีทั้งสุราและเนื้อ มีเพียงจดหมายปึกนั้นที่ค้นได้จากเนินหินเหลืองนอนนิ่งอยู่อย่างเงียบๆ นิ้วมือของถานไถหมิงเลี่ย กดเบาๆ ที่ขอบจดหมายฉบับบนสุด ลายเซ็นคำว่า “เฉียนอี้ต๋า” บนกระดาษจดหมาย ราวกับรอยประทับสีดำที่ร้อนลวกจนทำให้ดวงตาเจ็บปวด

เขาจ้องมองมันมานานแล้ว นานจนน้ำชาบนโต๊ะถูกเปลี่ยนไปแล้วหนึ่งรอบ จากร้อนจัดกลายเป็นอุ่นๆ เขาไม่พูดอะไรสักคำ ราวกับรูปสลักหินที่เงียบงัน แต่จ้าวเหิงกลับมองเห็นว่า ข้อนิ้วที่เขากดลงบนกระดาษจดหมายนั้น ซีดขาวเล็กน้อยเพราะการออกแรง

ถานไถหมิงอวี่เริ่มนั่งไม่ติดแล้ว เขาเป็นคนใจร้อน ความเงียบที่น่าอึดอัดนี้ทำให้เขารู้สึกไม่สบายตัวไปทั้งร่าง หลายครั้งที่อยากจะเอ่ยปาก แต่ก็ถูกสายตาที่ลุ่มลึกราวดั่งบ่อน้ำของพี่ชายกดดันให้กลืนกลับลงไป

ในที่สุด หลังจากผ่านไปอีกหนึ่งถ้วยชา ถานไถหมิงเลี่ยก็พรูลมหายใจขุ่นมัวออกมาเฮือกยาว เขาเงยหน้าขึ้น ในดวงตาที่มักจะคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้น บัดนี้กลับเจือไปด้วยความเหนื่อยล้าและอารมณ์ที่ซับซ้อนยากจะเอ่ย เขามองจ้าวเหิง เสียงแหบพร่าเล็กน้อย “น้องเขย เจ้าว่า... หลังจากนี้ พวกเราควรจะวางแผนอย่างไรดี”