บทที่ 130 แบ่งกำลังเป็นสามสาย

เรื่องที่สาม นิ้วของจ้าวเหิงหยุดลงที่รอยน้ำเส้นสุดท้าย บรรยากาศในหอประชุมที่เพิ่งจะผ่อนคลายลงเล็กน้อย ก็พลันหนักอึ้งลงอีกครั้ง “สามคนนั้นที่รอดชีวิต และเฮยซานเซียว”

เพียงประโยคเดียว ก็ทำให้ความผ่อนคลายบนใบหน้าของสองพี่น้องตระกูลถานไถอันตรธานหายไปจนหมดสิ้น นายอำเภอคืองูเจ้าถิ่น โจรป่าบนเขาคือโรคผิวหนังที่น่ารำคาญ แต่กลุ่มนักฆ่าที่ไม่รู้ที่มาที่ไปเหล่านั้น กลับเป็นแมงป่องพิษที่สามารถคร่าชีวิตคนได้อย่างไร้สุ้มเสียง

“นักฆ่า มอบให้ข้า” เสียงของจ้าวเหิงไม่ดัง แต่น้ำหนักที่แฝงอยู่ในคำพูดนั้น ทุกคนล้วนชั่งน้ำหนักได้ “น้องเขย” ถานไถหมิงเลี่ยสายตาเคร่งขรึม “เจ้ารู้ที่มาที่ไปของพวกมันรึ”

จ้าวเหิงไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ล้วงกระดาษที่มีภาพวาดเหมือนของเสิ่นจือเวยออกมาจากอกเสื้ออีกครั้ง แล้วคลี่ออกบนโต๊ะ ภาพวาดนี้ สองพี่น้องตระกูลถานไถรู้แล้ว คนในภาพ ก็คือ “นายน้อย” แห่งสี่ไห่ทงซางเฮ่า ที่เชิงเขา ซึ่งร่วมมือกับจ้าวเหิง ทำให้พวกเขามีเงินซื้อเสบียงอาหารนั่นเอง

สมองของถานไถหมิงเลี่ย “หึ่ง” ขึ้นมา ในที่สุดก็เข้าใจแล้วว่าเหตุใดก่อนหน้านี้จ้าวเหิงถึงได้มีสีหน้าซับซ้อนเช่นนั้น นี่ที่ไหนจะเป็นการตั้งตัวเป็นใหญ่บนภูเขา นี่มันเท่ากับว่าเท้าข้างหนึ่งได้เหยียบลงไปในวังน้ำวนที่ลึกจนมองไม่เห็นก้นบึ้งไปแล้วครึ่งข้าง