บทที่ 131 เรื่องผี

ในยามปกติ อย่าว่าแต่เขาตะโกนเรียกเลย แค่ไอกระแอมครั้งเดียว ผู้ติดตามคนสนิทและมือปราบที่เข้าเวรอยู่หน้าประตูก็จะรีบขานรับทันที แต่วันนี้ พวกเขากลับราวกับหายตัวไปในอากาศธาตุ

ไอเย็นที่บอกไม่ถูกสายหนึ่ง ค่อยๆ ไต่จากกระดูกก้นกบของเขาขึ้นไปทีละข้อๆ หัวใจของเฉียนอี้ต๋าดัง “กึก” เขาก้าวเท้าอย่างรวดเร็วไปที่ประตู กระชากประตูเปิดออกอย่างแรง

ในลานบ้านว่างเปล่าไร้ผู้คน แสงอาทิตย์ยามอัสดงทอดเงาของเขาบนแผ่นหินสีเขียวให้ยาวเหยียด เผยให้เห็นความโดดเดี่ยวอ้างว้างที่บอกไม่ถูก เขามองซ้ายมองขวา กระทั่งชะโงกหน้าไปดูที่ปลายสุดของระเบียงทางเดิน ไม่มีอะไรเลย

“ฝูอัน! ฝูอัน!” เขาตะโกนเรียกชื่อผู้ติดตามคนสนิทสองครั้ง เสียงก้องสะท้อนอยู่ในลานบ้านที่ว่างเปล่า ไร้เสียงตอบรับ บนหน้าผากของเฉียนอี้ต๋า เหงื่อเย็นเม็ดละเอียดผุดซึมออกมาในทันที

เขาไม่ใช่คนโง่ เขาตระหนักได้ในทันทีว่า นี่ไม่ใช่แค่บ่าวไพร่บกพร่องต่อหน้าที่ธรรมดาๆ การที่สามารถแยกคนทั้งหมดในลานบ้านของเขาออกไปได้โดยที่เขาไม่รู้ตัว แล้วลอบเข้ามาในห้องหนังสือที่ปิดมิดชิดห้องนี้ของเขาได้อย่างไร้สุ้มเสียง... นี่มันแม่เอ๊ย จะใช่การย่องเบาธรรมดาที่ไหน นี่มันคือคำเตือน คือการแสดงพลัง!