บทที่ 132 ส่งของขวัญ

เมืองชิงหยาง ลานหลังของหอฝูหม่านโหลว แตกต่างจากความอึกทึกครึกโครมของโถงด้านหน้า ที่นี่กลับดูเงียบสงบเป็นพิเศษ โต๊ะหินเล็กๆ หนึ่งตัว ม้านั่งหินสองตัว คือเครื่องเรือนทั้งหมดที่มี ในขณะนี้ บนโต๊ะหินวางจานเนื้อพะโล้ที่เพิ่งออกจากหม้อใหม่ๆ ชิ้นเนื้อถูกหั่นอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย หนังหมูสีซีอิ๊วเป็นมันวาว กลิ่นหอมลอยฟุ้ง

แต่คนสองคนที่นั่งอยู่ข้างโต๊ะ กลับขมวดคิ้วมองดูเนื้อพะโล้ที่หน้าตาดูดีจานนี้ เถ้าแก่เฉียนใช้นิ้วคีบขึ้นมาหนึ่งชิ้นใส่เข้าปาก ลิ้มรสอย่างละเอียด เนิ่นนานถึงได้เช็ดคราบน้ำมันที่ไม่มีอยู่จริงที่มุมปาก กล่าวอย่างลำบากใจเล็กน้อย “นายน้อย ท่านลองชิมดู รสชาตินี้... เทียบกับร้านหลู่เว่ยจ้าวจี้ ข้ารู้สึกว่าเหมือนกันไปแปดเก้าส่วนแล้ว เพียงแต่สีสันนี้ รู้สึกว่ายังขาดอะไรไปสักหน่อย”

เขาชี้ไปที่เนื้อในจาน “ท่านดูสิ เนื้อพะโล้ของพวกเรานี้ สีเข้มพอแล้ว แต่มันดูทึบ ไม่ใสกระจ่าง เนื้อที่ร้านจ้าวจี้ต้มออกมา มันมีสีแดงสดใสที่โปร่งแสง มองแล้วก็ทำให้คนอยากอาหารทันที”

เสิ่นจือเวยไม่ได้ขยับตะเกียบ เขาเพียงแค่มองดูเงียบๆ หลายวันมานี้ นอกจากส่งคนออกไปตามหาจ้าวเหิงแล้ว เวลาที่เหลือ เขาก็ขลุกอยู่กับเถ้าแก่เฉียนในลานหลังบ้านแห่งนี้ พยายามลอกเลียนแบบสูตรเนื้อพะโล้ที่จ้าวเหิงส่งมาให้

ทุกขั้นตอนบนสูตร ทุกปริมาณของเครื่องเทศ เขาให้เถ้าแก่เฉียนใช้ตาชั่งเล็กชั่งอย่างละเอียดไม่ให้คลาดเคลื่อนแม้แต่มิลลิกรัม ไฟและเวลาก็ทำตามข้อกำหนดบนสูตรอย่างเคร่งครัด แต่ผลลัพธ์ ก็เป็นอย่างที่เถ้าแก่เฉียนพูด รสชาติใกล้เคียงกันมาก แต่สีสันกลับแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว เนื้อพะโล้ของเขา เหมือนเฟอร์นิเจอร์เก่าเก็บที่มีฝุ่นจับ ส่วนของจ้าวเหิง กลับเหมือนไม้พะยูงม่วงที่ถูกขัดเงาด้วยขี้ผึ้งชั้นดีอย่างประณีต ความมันวาวนั้น เปล่งประกายออกมาจากภายในสู่ภายนอก