บทที่ 133 ของขวัญชิ้นใหญ่

เฉินซานหยวนไม่พูดพร่ำทำเพลง เมื่อได้รับสายตาจากจ้าวเหิงก็หันหลังเดินออกจากลานบ้านไป เขาเดินไปที่ข้างเกวียนวัว มือใหญ่ราวกระด้งคว้าปากกระสอบป่านใบหนึ่ง แขนออกแรง กระสอบที่ดูหนักอึ้งก็ถูกเขายกขึ้นมาอย่างง่ายดาย แล้วโยนลงกลางลานบ้านอย่างไม่ใส่ใจ

“ตุ้บ!” เสียงดังทึบ ของในกระสอบกระแทกกับแผ่นหินสีเขียวอย่างแรง ดูเหมือนจะกระตุกอย่างรุนแรงทีหนึ่ง พร้อมกับส่งเสียง “อู้อี้” ที่ฟังไม่ได้ศัพท์ออกมา เถ้าแก่เฉียนตกใจจนสะดุ้งเฮือก ถ้วยชาในมือแทบจะหลุดร่วง ต่อมา ก็เป็นใบที่สอง ใบที่สาม กระสอบป่านที่ตุงแน่นสามใบ วางเรียงกันเป็นแถวอยู่กลางลานบ้าน แต่ละใบขยับไหวเล็กน้อย ราวกับมีสิ่งมีชีวิตอยู่ข้างใน

รอยยิ้มที่พอเหมาะพอเจาะบนใบหน้าของเสิ่นจือเวย ในที่สุดก็ค่อยๆ หุบลงทีละน้อย เขามองดูกระสอบทั้งสามที่ดิ้นไปมาไม่หยุด แถมยังส่งเสียงประหลาดออกมา ลางสังหรณ์ที่บอกไม่ถูกในใจก็ยิ่งเข้มข้นขึ้น “พี่จ้าว... นี่คือของขวัญที่ท่านมอบให้ข้าหรือ” เสียงของเขาเจือไปด้วยความแห้งผากโดยไม่รู้ตัว

จ้าวเหิงพยักหน้า เดินไปที่หน้ากระสอบทั้งสามใบ เอ่ยออกมาเรียบๆ สองคำ “เปิดออก” เฉินซานหยวนและโซ่วโหวรีบก้าวเข้าไปทันที แก้เชือกที่มัดปากกระสอบออกอย่างคล่องแคล่ว จากนั้นก็จับก้นกระสอบ ยกขึ้นอย่างแรง

พรึ่บ— คนสามคนที่ถูกมัดด้วยเชือกป่านจนเหมือนบ๊ะจ่าง ปากถูกอุดด้วยผ้าขี้ริ้ว กลิ้งออกมาจากกระสอบ ล้มระเนระนาดอยู่บนพื้นอย่างทุลักทุเล