บทที่ 134 การแลกเปลี่ยนที่ไร้เสียง

เสิ่นจือเวยไม่ได้พูดอะไร แต่คิ้วที่ขมวดเข้าหากันเล็กน้อยของเขา ได้อธิบายทุกอย่างแล้ว ในสมองของเขายังคงวนเวียนอยู่กับภาพใบหน้าที่บิดเบี้ยวทั้งสามใบนั้น ความหนาวเหน็บในใจยังไม่จางหาย แต่คำพูดที่ไม่มีปี่มีขลุ่ยของจ้าวเหิงประโยคนี้ ราวกับทัพพีเหล็กร้อนๆ ที่กวนเขาออกมาจากความทรงจำที่เย็นยะเยือกเสียดกระดูกนั้นอย่างรุนแรง

ความรู้สึกนี้ช่างแปลกประหลาดอย่างที่สุด วินาทีก่อน คือความเป็นความตาย คือแผนการชั่วร้ายที่เกี่ยวพันกับคลื่นใต้น้ำในเมืองหลวง คือการลอบสังหารที่เพียงพอจะทำให้เขาตกอยู่ในสถานการณ์ที่มิอาจหวนคืนได้ วินาทีถัดมา หัวข้อสนทนากลับเลี้ยวหักศอก กลายเป็นปัญหาเรื่องสีสันของเนื้อพะโล้ไปเสียอย่างนั้น

ความแตกต่างอย่างมหาศาลนี้ ทำให้เขาถึงกับเหม่อลอยไปชั่วขณะ เขามองดูชายที่มีรอยยิ้มอ่อนโยนประดับอยู่บนใบหน้าผู้นี้ ยิ่งรู้สึกว่ามองไม่ออกเข้าไปใหญ่ วินาทีก่อน เขาอาจจะทำตัวราวกับภูตผี ไปจับกุมศัตรูที่หมายจะเอาชีวิตมาให้ท่านจากสถานที่ที่ท่านไม่รู้ได้ วินาทีถัดมา เขาก็อาจจะทำตัวเหมือนพี่ชายข้างบ้าน มาพูดคุยถกเถียงเรื่องวิธีการทำอาหารจานหนึ่งกับท่าน

วิธีการของจอมคนที่เด็ดขาดในการฆ่าฟัน และทักษะของพ่อครัวที่ประณีตบรรจง คุณลักษณะที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงสองประการนี้ กลับหลอมรวมอยู่บนร่างของคนคนเดียวกันได้อย่างเป็นธรรมชาติ โดยไม่มีความขัดแย้งกันเลยแม้แต่น้อย

จ้าวเหิงมองดูสีหน้าที่งุนงงของทั้งสองคน รอยยิ้มบนใบหน้าก็ยิ่งลึกซึ้งขึ้น เขาไม่ได้อธิบาย เพียงแค่โบกมือ กล่าวว่า “เรื่องนี้พูดไปก็ยาว สามคำสองประโยคคงอธิบายไม่ชัดเจน ต้องลงมือทำให้ดูสักรอบถึงจะเข้าใจ วันนี้ฟ้ามืดแล้ว คุณชายเสิ่นคงจะตกใจไม่น้อย ต้องการพักผ่อนให้เต็มที่ เอาอย่างนี้ พรุ่งนี้เช้า ข้าจะมาที่นี่อีกครั้ง แสดงให้ดูต่อหน้าเถ้าแก่เฉียนด้วยตนเอง เป็นอย่างไร”