บทที่ 135 ใบเบิกทางเข้ากลุ่มโจร

เฉินซานหยวนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกล่าวเสียงเข้ม “ยากจะพูด จิตใจมนุษย์ยากแท้หยั่งถึง โดยเฉพาะพ่อค้าอย่างพวกเขา ที่เห็นแก่ผลประโยชน์เป็นสำคัญที่สุด วันนี้พวกเราช่วยชีวิตเขาไว้ เขาซาบซึ้งในบุญคุณ แต่หากวันพรุ่งนี้ การแจ้งจับพวกเราสามารถแลกกับผลประโยชน์ที่ยิ่งใหญ่กว่าได้ ใครจะรับประกันได้ว่าเขาจะเลือกอย่างไร”

“ใช่แล้ว!” โซ่วโหวพยักหน้าอย่างแรง “พวกเราเป็นโจรป่า เขาเป็นคุณชายบ้านรวย ขุนนางกับพ่อค้าก็พวกเดียวกัน พวกเขาอยู่ฝ่ายเดียวกับทางการ พวกเรากับพวกเขา โดยธรรมชาติแล้วก็ไม่ใช่คนประเภทเดียวกัน!”

จ้าวเหิงฟังจบ ก็พลันหัวเราะออกมา เขายืดตัวขึ้น มองดูโครงร่างของค่ายโจรที่อยู่ไกลๆ แล้วกล่าวอย่างเชื่องช้า “ที่พวกเจ้าพูดมา ล้วนถูกต้อง จิตใจคนยากจะคาดเดา ผลประโยชน์อยู่เหนือสิ่งอื่นใด การหวังพึ่งให้คนอื่นสำนึกในบุญคุณช่วยชีวิตแล้วจะภักดีต่อเจ้าจนตัวตาย นั่นเป็นสิ่งที่คนโง่เท่านั้นถึงจะทำ”

“เช่นนั้นท่านยัง...” โซ่วโหวไม่เข้าใจหนักเข้าไปอีก

“เพราะนับตั้งแต่วินาทีที่ข้าตกลงร่วมมือกับเขา และรับเงินของเขามาซื้อเสบียงอาหาร เขาก็ไม่ใช่คุณชายบ้านรวยธรรมดาๆ อีกต่อไปแล้ว” น้ำเสียงของจ้าวเหิงราบเรียบ แต่เนื้อหาในคำพูด กลับทำให้เฉินซานหยวนและโซ่วโหวหัวใจกระตุกวูบอย่างรุนแรง