บทที่ 136 คมดาบจากคนใกล้ชิด

เสิ่นจือเวยเงยหน้าขึ้น สายตาทอดข้ามเฉียนเต๋อไห่ ไปหยุดลงที่ร่างขององครักษ์สองคนที่เงียบงันราวกับรูปสลัก “เสี่ยวอู่ เถี่ยหู่”

“อยู่ขอรับ!” ทั้งสองคนประสานหมัดรับคำ เสียงหนักแน่นทรงพลัง

สองคนนี้คือยอดฝีมือที่ตระกูลเสิ่นส่งมาจากเมืองหลวงหลังจากที่เขาถูกลอบโจมตีครั้งก่อน เติบโตมาพร้อมกับเขาตั้งแต่เด็ก นามว่าเป็นองครักษ์ แต่แท้จริงแล้วเปรียบเสมือนพี่น้อง “ไปที่ห้องเก็บฟืน” เสียงของเสิ่นจือเวยเบามาก ฟังไม่ออกถึงอารมณ์ใดๆ “ง้างปากพวกมันออกมา” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง “จำไว้ ข้าต้องการแบบที่ยังมีชีวิตอยู่ และยิ่งต้องเป็นแบบที่... มีสติครบถ้วนในขณะที่ยังมีชีวิตอยู่ด้วย”

ไอเย็นที่ซ่อนอยู่ภายใต้น้ำเสียงที่ราบเรียบนั้น ทำให้ขนอ่อนที่แผ่นหลังของเฉียนเต๋อไห่ลุกชันขึ้นมา เขาไม่เคยเห็นนายน้อยที่เป็นเช่นนี้มาก่อน ในยามปกติ ต่อให้นายน้อยจะวางแผนกลยุทธ์ คำนวณเล่นงานคู่แข่งทางการค้า บนใบหน้าก็มักจะประดับไปด้วยรอยยิ้มที่ไม่ยี่หระอยู่เสมอ แต่ในตอนนี้ กลิ่นอายบนตัวเขา ราวกับมีดเล่มหนึ่งที่ถูกแช่อยู่ในน้ำเย็นจัดมาสามวันสามคืน ทั้งคมกริบ และไร้ความปรานี

“ขอรับ!” เสี่ยวอู่และเถี่ยหู่ไม่ลังเลแม้แต่น้อย โค้งคำนับรับคำสั่ง หันหลังเดินตรงไปยังห้องเก็บฟืนทันที หนึ่งในนั้นยังคว้าถังน้ำเย็นจัดจากบ่อที่มุมกำแพงติดมือไปด้วยอย่างคล่องแคล่ว จากห้องเก็บฟืน ไม่นานก็มีเสียงครางอู้อี้ที่ถูกกดทับไว้อย่างสุดกำลังดังออกมาสองสามครั้ง จากนั้นก็กลับสู่ความเงียบสงัดโดยสิ้นเชิง