บทที่ 137 เปลี่ยนน้ำตาลเป็นสีสัน

จ้าวเหิงยิ้ม ไม่ได้ตอบคำถามตรงๆ เพียงแค่อุ้มไหดินเผา หันไปพูดกับเถ้าแก่เฉียนว่า “รบกวนเถ้าแก่เฉียนนำทาง ไปที่ครัวหลังเถอะ ของสิ่งนี้ ต้องอยู่ในกระทะถึงจะเห็นผลจริง”

“สมควรแล้ว สมควรแล้วขอรับ! เถ้าแก่จ้าว เชิญทางนี้!” เถ้าแก่เฉียนรีบเดินนำทางอย่างกระตือรือร้น ทั้งกลุ่มเดินเข้าไปในครัวหลังที่กว้างขวางของหอฝูหม่านโหลว ในเวลานี้ เตาไฟในครัวหลังถูกจุดเตรียมไว้แล้ว กระทะใบใหญ่สองสามใบถูกขัดถูจนเงาวับ เถ้าแก่เฉียนยกม้านั่งมาให้จ้าวเหิงอย่างเอาอกเอาใจ และยังชงชาดีๆ มาให้ด้วยตนเองอีกหนึ่งกา

“เถ้าแก่จ้าว ท่านดูสิ ยังต้องการเตรียมอะไรเพิ่มเติมอีกหรือไม่” จ้าวเหิงวางไหดินเผาในอ้อมแขนลงบนเตาอย่างระมัดระวัง ท่ามกลางสายตาที่อยากรู้อยากเห็นของเถ้าแก่เฉียนและเสิ่นจือเวย เขายื่นมือไปเปิดกระดาษน้ำมันที่ปิดปากไหออก กลิ่นหอมหวานสดชื่น ก็ลอยฟุ้งออกมาในทันที

เมื่อเถ้าแก่เฉียนมองเห็นของที่บรรจุอยู่ในไหชัดเจน เขาก็ถึงกับตะลึงงันไปทั้งคน ดวงตาเบิกกว้างจนกลมดิก อ้าปากค้างจนสามารถยัดไข่ไก่เข้าไปได้ทั้งฟอง “นี่... นี่... นี่มันไม่ใช่...” เขาชี้ไปที่ผงสีขาวละเอียดราวกับหิมะในไห พูดจาติดๆ ขัดๆ ครึ่งค่อนวันก็ยังพูดไม่เป็นประโยค ของในไหนี้ จะเป็นเครื่องปรุงลับเฉพาะอะไรที่ไหนกัน มันก็คือ “น้ำตาลผึ้ง” แบบเดียวกับที่จ้าวเหิงเคยขายให้เขาเมื่อวันก่อนชัดๆ! ไม่สิ ตอนนี้เขารู้แล้วว่า ของสิ่งนี้เรียกว่า น้ำตาลเกล็ดน้ำค้าง!

“ใช้... ใช้ไอ้นี่... ผัดรึ” เถ้าแก่เฉียนรู้สึกว่าสมองของตนเองเริ่มจะประมวลผลไม่ทันแล้ว น้ำตาลเกล็ดน้ำค้าง ยังเอามาผัดได้ด้วยหรือ นี่มันช่างไม่เคยได้ยินมาก่อน ไม่เคยเห็นมาก่อนจริงๆ!