บทที่ 138 สูตรนี้ไม่ขาย

เสิ่นจือเวยวางตะเกียบไม้ไผ่ลง ใช้ผ้าเช็ดปากเช็ดมุมปากอย่างเชื่องช้า สายตาจับจ้องไปที่จ้าวเหิง ลุ่มลึกจนหยั่งไม่ถึง แรงสั่นสะเทือนที่ชายผู้นี้มอบให้แก่เขา ยังไม่จบลงง่ายๆ

เมื่อคืนนี้ คือวิธีการที่เด็ดขาดรวดเร็วราวกับพลิกฝ่ามือ โยนนักฆ่าตัวเป็นๆ สามคนมาตรงหน้าเขา ราวกับทิ้งขยะอย่างไร้ความปรานี เช้าวันนี้ กลับเป็นทักษะการทำอาหารที่ประณีตบรรจงราวกับเสกฝน พลิกฟื้นจิตใจที่มืดมนหนาวเหน็บมาตลอดทั้งคืนของเขา ให้กลับมาสว่างไสวได้ง่ายๆ ด้วยหม้อเนื้อหมูธรรมดาๆ เพียงหม้อเดียว

หัวหน้าโจรป่าที่สามารถกวาดล้างค่ายโจรนับร้อยคนได้อย่างง่ายดาย กลับมีความรู้ความเข้าใจในการควบคุมไฟและการเปลี่ยนแปลงเพียงเล็กน้อยของสีน้ำตาลอย่างถ่องแท้ บุคคลเช่นนี้ หากทำได้เพียงหดหัวอยู่ในภูเขาเป็นโจร มันช่างน่าขันสิ้นดี

ในลานบ้านกลับสู่ความเงียบสงบที่แปลกประหลาดอีกครั้ง เถ้าแก่เฉียนยังคงกอดหม้อหมูสามชั้นน้ำแดงหม้อนั้นไว้ ราวกับกำลังกอดลูกชายแท้ๆ ที่พลัดพรากจากกันไปนานหลายปี เขาเริ่มจากยื่นนิ้วที่อวบอ้วนออกไป แตะน้ำซอสที่แข็งตัวอยู่ขอบหม้อขึ้นมาเล็กน้อยอย่างระมัดระวัง ใส่เข้าปากดูดเบาๆ บนใบหน้าก็ปรากฏสีหน้าที่เคลิบเคลิ้มหลงใหลในทันที จากนั้นก็ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ขอบหม้อ หลับตาลง สูดหายใจเข้าลึกๆ เฮือกใหญ่ กลิ่นหอมของเนื้อผสมกับกลิ่นน้ำตาลไหม้ที่รุนแรงพุ่งเข้าจมูก ทำให้ไขมันทั่วร่างของเขาสั่นกระเพื่อมอย่างสบายตัว

ทั้งชีวิตของเขา ตั้งแต่อายุสิบสี่ปีที่เข้าไปเป็นเด็กฝึกงานในครัวหลัง จนกระทั่งบัดนี้ได้เป็นผู้ดูแลเหลาสุราอันดับหนึ่งของเมืองชิงหยาง คลุกคลีอยู่กับหม้อไหจานชาม น้ำมันเกลือซีอิ๊วน้ำส้มสายชูมาหลายสิบปี แต่วันนี้ เขากลับรู้สึกว่าความรู้ความเข้าใจที่สั่งสมมาหลายสิบปีของตนเอง ถูกชายหนุ่มตรงหน้านี้ พลิกคว่ำจนหมดสิ้นด้วยเนื้อเพียงหม้อเดียว