บทที่ 139 หมูสามชั้นน้ำแดง

คำพูดของจ้าวเหิง ราวกับก้อนหินขนาดยักษ์ที่ถูกโยนลงในทะเลสาบที่สงบนิ่ง ก่อให้เกิดคลื่นยักษ์พันชั้นในครัวหลัง เถ้าแก่เฉียนแข็งทื่อไปทั้งตัว มือที่ถือหม้อหมูสามชั้นน้ำแดงสั่นเทาเล็กน้อย สีหน้าของเขา เปลี่ยนแปลงอย่างซับซ้อนจากความยินดีอย่างบ้าคลั่ง เป็นตกตะลึง และกลายเป็นความโง่งม ในเวลาเพียงชั่วพริบตา

ไม่ขาย? มอบให้คุณชายเสิ่น?

สมองของเขาที่อัดแน่นไปด้วยมันหมูและคัมภีร์การค้า เริ่มจะหมุนตามไม่ทันแล้ว เงินห้าร้อยตำลึง เงินห้าร้อยตำลึงขาวสะพรั่งเชียวนะ! เถ้าแก่จ้าวผู้นี้ กลับปฏิเสธโดยตาไม่กะพริบ แต่กลับจะยกให้ฟรีๆ แก่นายน้อยของตนเองในพริบตาถัดมา นี่มันคือกลยุทธ์อะไร

เขามองจ้าวเหิงที่มีสีหน้าเรียบเฉยราวกับสายลมและก้อนเมฆ แล้วมองนายน้อยของตนเองที่ดูไม่ออกถึงความลึกตื้นเช่นกัน เถ้าแก่เฉียนรู้สึกขึ้นมาทันทีว่า ตนเองดูเหมือนจะไม่รู้จักคำว่า “การซื้อขาย” สองคำนี้เสียแล้ว เรื่องนี้มันเกินขอบเขตความเข้าใจทั้งหมดที่เขามีต่อการทำธุรกิจมาหลายสิบปีไปไกลโข

ส่วนเฉินซานหยวนที่ยืนอยู่ด้านหลังจ้าวเหิง ในดวงตาที่สงบนิ่งราวกับบ่อน้ำโบราณคู่นั้น ในที่สุดก็มีแววประหลาดใจที่มองเห็นได้ชัดเจนฉายวาบผ่านไป เขามองหม้อเนื้อหม้อนั้นอีกครั้ง ราวกับคิดไม่ออกว่า ของกินเพียงคำเดียว ไฉนจึงสามารถเกี่ยวโยงไปถึงเงินห้าร้อยตำลึงได้ ทั้งจะซื้อจะขาย ทั้งจะยกให้ฟรี