บทที่ 140 เติมความอบอุ่นให้ภรรยาและลูก

อากาศภายในห้องหนังสือราวกับแข็งตัว แม้แต่แสงแดดที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาก็ยังเจือไปด้วยไอเย็น เสิ่นจือเวยถือถ้วยน้ำไว้ นิ้วมือกระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย ข้อนิ้วขาวซีดเพราะการออกแรง เขาสัมผัสได้ถึงเสียงหัวใจของตนเองที่เต้น “ตุ้บๆ” หนักแน่นและทรงพลัง ราวกับกำลังรัวกลองศึก

เขาค่อยๆ วางถ้วยชาในมือลง ก้นถ้วยกระทบกับผิวโต๊ะ เกิดเสียงเบาๆ ดวงตาคล้ายดอกท้อที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยคู่นั้น บัดนี้กลับคืนสู่ความลุ่มลึกสงบนิ่งดั่งบ่อน้ำโบราณแล้ว เขาเงยหน้าขึ้น สบตากับสายตาที่สงบนิ่งแต่แฝงแววพินิจพิเคราะห์ของจ้าวเหิง มุมปากกลับยกขึ้นเป็นรอยโค้งที่จางมากๆ

“เขาหูวัว... เป็นสถานที่ที่ดี” น้ำเสียงของเสิ่นจือเวยราบเรียบราวกับกำลังวิจารณ์ดินฟ้าอากาศ “ช่วยประหยัดเวลาในการหาสถานที่ใหม่และสร้างโรงเรือน ทั้งยังหลีกเลี่ยงปัญหาการถูกคนไม่เกี่ยวข้องมารบกวน”

“คุณชายเสิ่นช่างเป็นคนเข้าใจอะไรได้ง่ายดาย” จ้าวเหิงยิ้ม ไม่พัวพันกับหัวข้อนี้อีกต่อไป เปลี่ยนเรื่องถาม “เรื่องเมื่อคืน มีผลลัพธ์แล้วหรือไม่”

เขายังคงสีหน้าเรียบเฉย ยกถ้วยชาขึ้น ใช้ฝาถ้วยปาดฟองชาที่ลอยอยู่เบาๆ ราวกับกำลังเรียบเรียงคำพูด “ง้างปากพวกมันได้แล้ว” เขาหลุบตาลง ขนตายาวบดบังอารมณ์ที่พลุ่งพล่านอยู่ในก้นบึ้งดวงตา “พวกมันเป็นองค์กรนักฆ่าจากเมืองหลวงชื่อ ‘อิ่งถัง’ รับเงินทำงาน ไม่รู้ว่าผู้ว่าจ้างเป็นใคร”