บทที่ 141 ตำราโบราณกับคำโกหกที่ยิ่งใหญ่เทียมฟ้า

จ้าวเหิงยิ้ม ก้มตัวลง กางแขนออก อุ้มร่างเล็กๆ ที่พุ่งเข้าสู่อ้อมอกขึ้นมาอย่างมั่นคง “เป็นไง ผินผินวันนี้เป็นเด็กดีหรือไม่ เชื่อฟังท่านแม่หรือเปล่า” เขาใช้แก้มถูไถไปมาบนแก้มที่นุ่มนิ่มของลูกสาว สูดดมกลิ่นหอมจางๆ ของน้ำนมและดอกกุ้ยฮวาบนตัวนาง ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางไกลติดต่อกันหลายวันพลันสลายไป หน้าอกพองโตเต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกมั่นคงที่ยากจะบรรยาย

“ผินผินเป็นเด็กดีที่สุดแล้ว!” เด็กหญิงตัวน้อยกอดคอจ้าวเหิง หอมแก้มเขาดัง “ฟอด” ใหญ่ ตอบเสียงใส “ท่านแม่สอนพี่ชายอ่านหนังสือ ผินผินเล่นคนเดียว ไม่ได้ก่อกวนเลย!” สองคนที่นั่งอยู่ข้างโต๊ะหินก็ถูกความเคลื่อนไหวทางนี้รบกวนเช่นกัน เถี่ยตั้นพอเห็นจ้าวเหิง ดวงตาก็สว่างวาบขึ้นมาเช่นกัน แต่เจ้าตัวเล็กนิสัยสุขุม เพียงแค่ลุกขึ้นยืนจากม้านั่ง เรียกขานอย่างมีมารยาท “ท่านพ่อ” แต่ในดวงตากลมโตสีดำขลับคู่นั้น กลับเต็มไปด้วยความเคารพรักและความยินดี

ถานไถหมิงเยว่ก็ลุกขึ้นยืนเช่นกัน นางมองจ้าวเหิงที่มีลูกสาวเกาะติดอยู่บนตัว ใบหน้าประดับรอยยิ้มอ่อนโยน ภายใต้แสงตะเกียง แววตาของนางลดความเย็นชาในยามปกติลง เพิ่มความอบอุ่นขึ้นมาหลายส่วน หลายวันที่เขาไม่อยู่ ในลานบ้านมักจะรู้สึกว่างเปล่าอยู่เสมอ

นางไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงแค่เม้มปากยิ้มเล็กน้อย หันหลังเดินไปยังห้องครัวที่อยู่ข้างๆ “ท่านอยู่เล่นเป็นเพื่อนลูกเถอะ ข้าจะไปอุ่นกับข้าว”

กับข้าวเรียบง่ายมาก มีผัดผักเขียวหนึ่งจาน ไข่ตุ๋นหนึ่งชาม และโจ๊กข้าวฟ่างร้อนๆ อีกหนึ่งหม้อ ครอบครัวนั่งล้อมวงกัน อาศัยแสงตะเกียงสีเหลืองสลัว กลับกินอย่างเอร็ดอร่อยยิ่งกว่าอาหารเลิศรสจากภูเขาและทะเลใดๆ ผินผินเกาะติดอยู่ในอ้อมอกของจ้าวเหิง อ้าปากเล็กๆ ให้เขาป้อนทีละคำๆ ส่วนเถี่ยตั้นก็ประคองชามกินเองคำเล็กๆ เงยหน้าขึ้นมามองบิดาที่ถูกน้องสาวพัวพันจนมือไม้ปั่นป่วนเป็นครั้งคราว แล้วมองมารดาที่มีรอยยิ้มจางๆ ประดับอยู่ที่มุมปากตลอดเวลา มุมปากของเขาก็โค้งขึ้นตามไปด้วย