บทที่ 142 เหมืองเหล็กและเชลยศึก

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ท้องฟ้าเพิ่งจะสางสว่าง ระหว่างหุบเขายังคงถูกปกคลุมไปด้วยหมอกบางๆ จ้าวเหิงเพิ่งจะรำมวยทหารที่เคยเรียนตอนเข้าค่ายสมัยมหาลัยในชาติก่อนเสร็จไปหนึ่งชุด ร่างกายเต็มไปด้วยไอร้อน ประตูลานบ้านก็ถูกเคาะ เป็นองครักษ์คนสนิทที่ถานไถหมิงเลี่ยส่งมา “ท่านเขย หัวหน้าใหญ่และรองหัวหน้าเชิญท่านไปปรึกษางานที่หอประชุมขอรับ”

จ้าวเหิงเช็ดเหงื่อ สวมเสื้อคลุมตัวนอก เดินตามองครักษ์ผ่านค่ายที่ยังคงเงียบสงบ โจรป่าที่พบเจอระหว่างทาง ไม่ว่าจะกำลังลาดตระเวนหรือตื่นเช้ามาฝึกซ้อม เมื่อเห็นเขาต่างก็หยุดฝีเท้าด้วยความเคารพ แล้วร้องเรียก “ท่านเขย” ความเคารพนี้ ไม่ใช่เพียงเพราะเขาเป็นสามีของถานไถหมิงเยว่ แต่เป็นเพราะการเปลี่ยนแปลงที่เป็นรูปธรรมหลายอย่างที่เขานำมาสู่ค่ายชิงเฟิง

ในหอประชุม ถานไถหมิงเลี่ยและถานไถหมิงอวี่รออยู่นานแล้ว “พี่เขย! ในที่สุดท่านก็มาเสียที!” ถานไถหมิงอวี่พอเห็นจ้าวเหิงเข้ามา ก็ดีดตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เดินเข้ามาต้อนรับ “รู้ว่าท่านกลับมาตั้งแต่เมื่อวาน เดิมทีคิดจะไปชวนท่านดื่มเหล้าตั้งแต่เมื่อคืน แต่พี่ใหญ่บอกว่าดึกแล้ว ให้ท่านพักผ่อน ทำเอาข้าอึดอัดแทบตาย!”

จ้าวเหิงถูกเขาตบไหล่จนตัวเซ ยิ้มอย่างจนใจ “นิสัยเจ้านี่ เมื่อไหร่จะรู้จักสุขุมเสียบ้าง”

“มีพี่เขยอยู่ ข้าจะสุขุมไปทำไม!” ถานไถหมิงอวี่หัวเราะแหะๆ ดึงเขาไปนั่งลงข้างตำแหน่งประธาน