บทที่ 143 โรงงานและผู้ลี้ภัย

คำพูดของจ้าวเหิง ราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางลานหอประชุม ทำลายหมอกควันแห่งความสับสนในสมองของถานไถหมิงเลี่ยจนสิ้นซาก ก่อนหน้านี้เขายังคงกลัดกลุ้มกับเชลยศึกสองร้อยกว่าคนที่เป็นภาระหนักอึ้ง แต่ในชั่วพริบตา ตัวถ่วงเหล่านี้กลับกลายเป็นทรัพยากรที่สามารถสร้างมูลค่าได้ วิธีการเปลี่ยนของเน่าเสียให้กลายเป็นของวิเศษเช่นนี้ ทำให้การรับรู้ที่เขามีต่อจ้าวเหิง ถูกยกระดับขึ้นไปอีกขั้นหนึ่ง

“น้องเขย แผนนี้ยอดเยี่ยมยิ่งนัก!” ถานไถหมิงเลี่ยเอ่ยชมจากใจจริง เขาไม่ได้คิดแค่เรื่องความหวานของน้ำตาลเหมือนถานไถหมิงอวี่ แต่เขาคิดได้ลึกซึ้งกว่านั้น เขารีบถามต่อทันที “เพียงแต่ว่า การสร้างโรงงานต้องใช้เงินทุนไม่น้อย เงินคงคลังในค่ายของเราตอนนี้ เกรงว่า...”

“เรื่องเงินไม่ต้องกังวล” จ้าวเหิงโบกมือ ขัดจังหวะความกังวลของเขา “ข้าเบิกเงินทุนเริ่มต้นล่วงหน้ามาจากเสิ่นจือเวยก้อนหนึ่งแล้ว เพียงพอสำหรับซื้อเครื่องมือและซ่อมแซมสถานที่ ตอนนี้พวกเรามีทั้งคน มีทั้งเงิน มีทั้งสถานที่ ทุกอย่างพร้อมสรรพ ขาดเพียงแค่ลงมือทำ”

“ดีจริงๆ!” ถานไถหมิงอวี่ตบหน้าขาอย่างตื่นเต้น “พี่เขย ท่านว่ามาเลย จะให้ทำอย่างไร! ข้าจะพาคนไปที่เขาหูวัวเดี๋ยวนี้ ไปปรับพื้นที่ตรงนั้นให้ท่าน! ต้องการขนาดเท่าไหร่ บอกตัวเลขมาได้เลย!”

“อย่าเพิ่งรีบ” จ้าวเหิงยกมือขึ้นกดเขาให้นั่งลง แล้วหันไปหาถานไถหมิงเลี่ย “พี่ใหญ่ เรื่องนี้จำเป็นต้องให้ท่านเป็นผู้ควบคุมภาพรวม ข้อแรก คัดเลือกคนที่มีฝีมือช่างไม้ ช่างหิน ออกมาจากกลุ่มเชลยศึก จัดตั้งเป็นหน่วยแยกต่างหาก ให้คนเก่าแก่ที่ไว้ใจได้คอยควบคุม รับผิดชอบการก่อสร้างโรงงาน ส่วนคนที่เหลือ ทั้งหมดจัดเข้าเป็นกองกำลังกุลี รับผิดชอบงานแบกหาม บุกเบิกพื้นที่ งานจับฉ่ายเหล่านี้”