บทที่ 144 มีที่นา มีปณิธาน

เขารออย่างเงียบๆ จนทั้งสองคนร้องห่มร้องไห้จบ ถึงได้ดันก้อนหินสีแดงเข้มบนโต๊ะไปข้างหน้าอย่างไม่รีบร้อน “ของสิ่งนี้ พวกเจ้าเป็นคนพบหรือ”

โจวโหย่วจื้อพอเห็นหินก้อนนั้น ในดวงตาก็มีประกายแสงวูบผ่าน รีบพยักหน้า “ใช่ขอรับ ใช่! เรียนนายท่าน เป็นน้องชายลูกพี่ลูกน้องของข้าน้อย โหย่วเถียน ที่เป็นคนพบขอรับ!”

สายตาของจ้าวเหิงหันไปทางโจวโหย่วเถียน ชายอ้วนที่ดูซื่อสัตย์ผู้นั้น “โอ้ เจ้ารู้จักหินก้อนนี้หรือ”

โจวโหย่วเถียนได้ยินดังนั้น ก็ทำท่าทางเขินอายเล็กน้อย ใช้แขนเสื้อที่มันเยิ้มเช็ดน้ำตา พูดเสียงอู้อี้ “เรียนนายท่าน ข้าน้อยเมื่อก่อน... เมื่อก่อนเคยเป็นเด็กฝึกงานตามช่างตีเหล็กในหมู่บ้านอยู่สองสามปี เคยเห็นช่างตีเหล็กใช้หินที่คล้ายๆ กันนี้ อาจารย์เรียกมันว่า ‘หินเหล็ก’ บอกว่าหินนี้โยนเข้าไปในเตาหลอม จะสามารถถลุงออกมาเป็นก้อนเหล็กได้ เมื่อหลายวันก่อน พวกเราหิวจนทนไม่ไหวจริงๆ ก็เลยคิดจะเข้าไปในส่วนลึกของหุบเขา ดูว่ามีผลไม้ป่าหรือผักป่าอะไรที่พอกินได้บ้างหรือไม่ บังเอิญไปเจอของสิ่งนี้เข้า ในหุบเขานั้นมีหน้าผาอยู่แถบหนึ่ง หินที่โผล่ออกมาล้วนเป็นหินสีแดงแบบนี้ทั้งนั้น ข้าก็เลยเคาะออกมาดูก้อนหนึ่ง ดูแล้วเหมือนหินเหล็ก ก็เลยคิดว่า... คิดว่าของสิ่งนี้อาจจะพอแลกเสบียงอาหารได้บ้าง”

เขาพูดตะกุกตะกัก ทำท่าทางซื่อสัตย์ พยายามนึกย้อนความหลังอย่างยากลำบาก แต่กลับออกเสียงชัดเจน ลำดับความถูกต้อง อธิบายกระบวนการค้นพบแร่เหล็กและแรงจูงใจของตนเองได้อย่างกระจ่างแจ้ง ทั้งแสดงคุณค่าของตนเอง และก็วางตนเองไว้ในตำแหน่งที่ต้องยอมก้มหัวเพื่อรักษาชีวิต