บทที่ 145 ใช้ครอบครัวเป็นเครื่องพันธนาการ

“ข้อแรก” จ้าวเหิงชูขึ้นมาหนึ่งนิ้ว เสียงไม่ดัง แต่กลับชัดเจนในหูของทุกคน “ข้าสามารถแบ่งพื้นที่หุบเขาแห่งหนึ่งบนเขาหูวัวให้พวกเจ้าตั้งรกรากได้ ครอบครัวของพวกเจ้า ทั้งคนแก่ ผู้หญิง และเด็ก ค่ายชิงเฟิงจะรับผิดชอบดูแลทั้งหมด อาหารการกิน เสื้อผ้าเครื่องนุ่งห่ม ค่ายจะเป็นผู้จัดหาให้ ข้ารับรองว่าพวกเขาจะไม่อดตายและไม่หนาวตาย”

สิ้นเสียง ในหอประชุมเงียบกริบราวกับป่าช้า โจวโหย่วจื้อและโจวโหย่วเถียนตะลึงงันไปโดยสิ้นเชิง ทั้งสองคนเบิกตากว้าง กระทั่งยกมือขึ้นขยี้หู สงสัยว่าตนเองหิวจนเกิดภาพหลอน

“พี่เขย!” ถานไถหมิงอวี่เป็นคนแรกที่ทนไม่ไหว ดีดตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ ใบหน้าที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายโจรป่าฉายแววเหลือเชื่อ “ท่านไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม ค่ายของพวกเราเปลี่ยนไปเปิดโรงทานตั้งแต่เมื่อไหร่กัน นั่นมันปากท้องกว่าร้อยชีวิตที่กินแต่ไม่ทำงานนะ แถมยังมีแต่คนแก่ผู้หญิงเด็กอีก จะเลี้ยงพวกเขาไว้ทำไม เสบียงของพี่น้องพวกเราเองยังต้องกินอย่างประหยัดเลย!”

เงื่อนไขนี้ มันไม่ใช่การรับเข้าพวกแล้ว แต่มันคือการเชิญบรรพบุรุษกลับมาบูชาชัดๆ!

โจวโหย่วจื้อตื่นเต้นจนตัวสั่นเทา ริมฝีปากสั่นระริก พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว ได้แต่ใช้สายตาที่เกือบจะเป็นการสักการะบูชา จ้องเขม็งไปที่จ้าวเหิง