บทที่ 146 เลือดเนื้อของอุตสาหกรรม

ทั้งสองคนกล่าวลาถานไถหมิงเลี่ย เดินตามกันออกมาจากหอประชุม เขาพาจ้าวเหิงเดินอ้อมผ่านสนามฝึกซ้อม มุ่งหน้าไปยังลานกว้างที่เปิดโล่งแห่งหนึ่งด้านหลังค่าย ลานกว้างแห่งนั้นอยู่ติดกับผนังภูเขาด้านหลัง ปกติใช้สำหรับกองเก็บของเบ็ดเตล็ด ในขณะนี้ กลางลานกว้างมีกองหินหลากสีสันกองพะเนินอยู่ราวกับภูเขาลูกเล็กๆ

หินเหล่านี้มีรูปร่างแตกต่างกัน สีสันหลากหลาย เห็นได้ชัดว่าพี่น้องที่ลาดตระเวนภูเขาได้ปฏิบัติตามคำสั่งของจ้าวเหิงที่ว่า “เห็นหินที่ไม่เหมือนปกติก็ให้เก็บกลับมา” อย่างเคร่งครัด ขนเอาของที่พวกเขาคิดว่า “แปลกประหลาด” ทั้งหมดกลับมาที่นี่ ถานไถหมิงอวี่ชี้ไปที่กองหินกองนั้น ทำหน้าแสดงความรังเกียจ “พี่เขย อยู่ที่นี่หมดแล้ว สะเปะสะปะไปหมด ไม่รู้จะมีประโยชน์อะไร เมื่อหลายวันก่อนข้ายังเห็นพี่น้องคนหนึ่งแบกหินรูปร่างเหมือนเต่ากลับมา บอกว่าเป็นนิมิตหมายอันเป็นมงคล ถูกข้าถีบกลิ้งลงเขาไปแล้ว”

จ้าวเหิงได้ยินก็อดขำไม่ได้ แต่ไม่ได้สนใจคำบ่นของเขา เดินตรงไปยังกองหินนั้น นั่งยองๆ ลง เริ่มค้นหาอย่างกระตือรือร้น สายตาของเขากวาดไปอย่างรวดเร็ว นิ้วมือลูบผ่านหินทีละก้อนๆ

“นี่คือ... แร่เหล็กแดง คุณภาพใช้ได้” ไม่นานเขาก็พบหินสีแดงเข้มชนิดเดียวกับที่โจวโหย่วจื้อนำออกมา เป็นการยืนยันการมีอยู่ของเหมืองเหล็กที่เขาหูวัว แต่ตอนนี้ นี่ไม่ใช่เรื่องเซอร์ไพรส์อีกต่อไปแล้ว “หือ หินควอตซ์รึ” เขาหยิบหินก้อนหนึ่งที่กึ่งโปร่งแสง มีพื้นผิวเป็นผลึกแวววาวขึ้นมา ส่องดูกับแสงแดด ของสิ่งนี้หากนำไปสกัดให้บริสุทธิ์ก็สามารถทำแก้วได้

“ยังมีหินปูนอีก...” เขาคุ้ยหินสีเทาขาวก้อนหนึ่งออกมา ใช้นิ้วขูดเบาๆ ทิ้งรอยสีขาวไว้ หินปูนเป็นสารช่วยหลอมตามธรรมชาติ เมื่อใส่ลงไปในขณะถลุงเหล็ก จะช่วยขจัดสิ่งเจือปนได้อย่างมีประสิทธิภาพ เพิ่มความลื่นไหลของน้ำเหล็ก เป็นวัตถุดิบที่ขาดไม่ได้ในการถลุงเหล็กด้วยเตาหลอมสูง ขณะเดียวกัน มันก็เป็นวัตถุดิบสำคัญในการผลิตปูนซีเมนต์และปูนขาวด้วย “หินแกรนิต... อันนี้ดี เนื้อแข็งแกร่ง เป็นวัสดุก่อสร้างชั้นยอด แต่การระเบิดหินคงเป็นเรื่องยุ่งยากน่าดู”