บทที่ 147 ชาวป่า (ซานเหริน) ย่อมมีอุบายอันล้ำเลิศ

เมื่อทั้งสองคนกลับมาถึงหอประชุม ถานไถหมิงเลี่ยกำลังจดจ่อครุ่นคิดอยู่หน้าแผนที่ “โครม!” จ้าวเหิงโยนหินสองก้อนในอ้อมแขนลงบนโต๊ะอย่างไม่ใส่ใจ ก้อนหนึ่งสีดำสนิท ก้อนหนึ่งสีแดงเข้ม แยกกันอย่างชัดเจน เสียงดังที่เกิดขึ้นทำให้ถานไถหมิงเลี่ยตื่นจากภวังค์ความคิด

“พี่ใหญ่ หมิงอวี่ ของสองสิ่งนี้ ก็คือรากฐานในอนาคตของค่ายชิงเฟิงพวกเรา” จ้าวเหิงเปิดประเด็นทันที นิ้วชี้ไปที่ถ่านหินก้อนนั้นก่อน “อันนี้ หินถ่าน คือเชื้อเพลิง เมื่อมีมัน ต่อไปพวกเราก็จะมีพลังงานที่ไม่มีวันหมดสิ้น” จากนั้น นิ้วของเขาก็เลื่อนไปที่ก้อนแร่เหล็กแดงก้อนนั้น “อันนี้ แร่เหล็ก เมื่อมีมัน พวกเราก็จะสามารถสร้างอาวุธและชุดเกราะได้ด้วยตัวเอง ไม่ต้องเสียเงินก้อนโตไปรับซื้อเศษทองแดงเศษเหล็กที่คนอื่นเขาโละทิ้งอีกต่อไป”

ถลุงเหล็กหล่อหลอมด้วยตนเองรึ ลมหายใจของถานไถหมิงเลี่ยและถานไถหมิงอวี่ถี่กระชั้นขึ้นเล็กน้อย ความคิดนี้เพียงแค่แวบเข้ามาในสมองของพวกเขา แล้วก็รู้สึกว่ามันไม่ค่อยสมจริงเท่าไหร่ในทันที

ถานไถหมิงเลี่ยขมวดคิ้ว “น้องเขย นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะ ‘จางแขนเหล็ก’ ในค่าย มีฝีมือในการตีอาวุธที่ยอดเยี่ยมจริงๆ แต่ถ้าจะบอกว่าถลุงเหล็ก... การเปลี่ยนหินให้กลายเป็นเหล็ก มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย”

“ใช่แล้ว พี่เขย!” ถานไถหมิงอวี่ยิ่งมีความรู้สึกร่วมอย่างลึกซึ้ง ตบหน้าขาฉาดใหญ่ “ค่ายของพวกเราเมื่อก่อนไม่ใช่ว่าไม่เคยมีความคิดนี้ จางแขนเหล็กเคยลองแล้ว ทำเครื่องสูบลมขนาดใหญ่ พี่น้องสองสามคนผลัดกันดึงจนแทบขาดใจตาย เผาถ่านไม้ชั้นดีไปสามวันสามคืน ผลลัพธ์คือหินก้อนนั้นก็แค่เผาจนแดง สุดท้ายพอเย็นลงก็กลายเป็นก้อนดำๆ ที่เหมือนเหล็กแต่ก็ไม่ใช่เหล็ก แล้วก็ต้องออกแรงมหาศาลกว่าจะเปลี่ยนเจ้าก้อนดำๆ นั่นให้กลายเป็นเหล็กได้ สู้ไปรับซื้อเศษเหล็กในหมู่บ้านยังจะง่ายกว่า!” สิ่งที่เขาพูดถึง คือเตาหลอมขนาดเล็กที่ใช้ถ่านไม้ก่อไฟ อุณหภูมิระดับนั้น คิดจะเปลี่ยนแร่เหล็กให้กลับกลายเป็นน้ำเหล็ก มันก็ไม่ต่างอะไรกับนิทานอาหรับราตรี