บทที่ 148 ละครดีเปิดฉาก

เทือกเขาหูวัวทอดยาวสลับซับซ้อน ราวกับมังกรยักษ์ที่หมอบคลาน กั้นระหว่างมณฑลชิงโจวและมณฑลอวิ๋นโจวออกจากกัน ถนนหลวงที่คดเคี้ยวสายหนึ่ง ราวกับริบบิ้นสีเทาเหลืองที่ทอดตัวยาว คดเคี้ยวไปมาอยู่ในเทือกเขาเทียนเฟิงที่สลับซับซ้อน

ถนนหลวงสายนี้มีความยาวกว่าสองร้อยลี้ ตลอดทางเต็มไปด้วยภูเขาสูงชันและป่าทึบ แทบไร้ผู้คนอาศัย และไม่มีสถานีม้าเร็วให้พักเท้าเลยแม้แต่แห่งเดียว ขบวนสินค้าที่เดินทางไปมา หากไม่เร่งเดินทางทั้งกลางวันกลางคืน ก็ต้องนอนกลางดินกินกลางทรายในป่าเขาที่รกร้าง คอยหวาดระแวง ระวังภัยจากโจรผู้ร้ายและสัตว์ป่าที่ไม่รู้ว่าจะโผล่ออกมาจากที่ใด

อย่างไรก็ตาม สำหรับขบวนสินค้าขนาดใหญ่ที่เดินทางระหว่างสองมณฑลอวิ๋นและชิง โจรภูเขากระจอกงอกง่อยทั่วไปไม่ได้อยู่ในสายตาของพวกเขาอีกต่อไปแล้ว สำนักคุ้มภัยที่พวกเขาว่าจ้าง แต่ละคนล้วนเป็นยอดฝีมือที่เลียเลือดจากคมดาบ เบื้องหลังยังมีกลุ่มอิทธิพลที่หยั่งรากลึกซับซ้อนคอยหนุนหลัง โจรภูเขาทั่วไปเห็นธงสัญลักษณ์นั้นก็หลบแทบไม่ทัน ไหนเลยจะกล้าเข้ามาหาเรื่องใส่ตัว

วันนี้ ขบวนสินค้าที่ประกอบไปด้วยรถม้าขนาดใหญ่กว่ายี่สิบคัน กำลังเคลื่อนที่อย่างช้าๆ ไปบนถนนหลวง ด้านหน้าขบวนรถ ธงใหญ่ที่ปักอักษรคำว่า “ทงฮุ่ย” สองตัวกำลังโบกสะบัดตามลม ใต้ธงนั้น พ่อบ้านวัยกลางคนรูปร่างท้วมเล็กน้อย สวมชุดผ้าไหม กำลังขี่ม้าตัวสูงใหญ่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความลำพองใจ เขาชื่อหวังทง เป็นหนึ่งในสามพ่อบ้านใหญ่ของห้างร้านทงฮุ่ยแห่งอวิ๋นโจว เส้นทางสายนี้ เขาเดินปีละไม่รู้กี่รอบ

ข้างกายเขา คือหัวหน้าผู้คุ้มภัยในการเดินทางครั้งนี้ “แขนเทพหมัดเหล็ก” หลัวจิ้น หลัวจิ้นมีผิวสีคล้ำ สีหน้าเย็นชา ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยว คอยกวาดมองป่าทึบสองข้างทางอยู่ตลอดเวลา “พ่อบ้านหวัง ผ่าน ‘ช่องแคบฟ้า’ ข้างหน้านั่นไป ระยะทางของวันนี้ก็ถือว่าเดินไปได้กว่าครึ่งแล้ว” หลัวจิ้นกล่าวเสียงทุ้มต่ำ