บทที่ 149 นี่เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น

สีหน้าของหวังทงเปลี่ยนไป รีบควบม้าเข้าไปตรวจสอบ เพียงเห็นรถม้าขนาดใหญ่คันหนึ่งที่บรรทุกผ้าไหมมาเต็มลำ ล้อหลังด้านซ้ายทรุดลงไปทั้งล้อ เพลาล้อที่หนาใหญ่หักกลางออกเป็นสองท่อน รอยหักขรุขระไม่สม่ำเสมอ

“เกิดอะไรขึ้น!” หวังทงตวาดถามเสียงเข้ม

คนงานที่ขับรถกระโดดลงมาจากรถด้วยใบหน้าบอกบุญไม่รับ ชี้ไปที่พื้นแล้วกล่าว “พ่อบ้าน ซวยจริงๆ! ไม่รู้ว่าไอ้ชาติชั่วตัวไหนมาขุดหลุมไว้บนถนน แล้วเอาหญ้าเน่าๆ มาปิดไว้ ล้อรถตกลงไป กระแทกทีเดียว เพลาก็หักเลย!”

หวังทงก้มลงมอง ก็เห็นว่าข้างล้อรถมีหลุมดินขนาดเท่ากะละมัง ลึกประมาณครึ่งฉื่อ อยู่จริงๆ ขอบหลุมยังมีดินใหม่ๆ ให้เห็นอยู่บ้าง “แม่มันเอ๊ย! วันนี้ออกจากบ้านไม่ได้ดูฤกษ์ยามจริงๆ!” หวังทงโกรธจนด่ากราด “ยังจะยืนบื้ออยู่ทำไม! รีบเปลี่ยนเพลาสำรองเร็วเข้า! ฟ้าจะมืดแล้ว อีกยี่สิบลี้ก็จะถึงตำบลซานไถข้างหน้าแล้ว ถ้าชักช้าหาที่พักไม่ได้ ก็ต้องไปนอนให้หมาป่ากินกันหมด!”

ขบวนสินค้ามักจะมีอะไหล่ที่เสียหายง่ายสำรองไว้อยู่เสมอ การเปลี่ยนเพลารถแม้จะยุ่งยาก แต่ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร คนงานและผู้คุ้มภัยสิบกว่าคนกรูกันเข้าไป บ้างก็ช่วยขนของลง บ้างก็ช่วยยกรถ วุ่นวายกันไปหมด แต่การล่าช้านี้ ก็กินเวลาไปกว่าครึ่งชั่วยาม